عده‌اي بودند که نمي‌گفتند حضرت موسي(عليه السلام) يا ساير انبيا دروغ مي‌گويند، يا پيامبر نبوده‌اند، بلکه مي‌گفتند پيامبر بوده‌اند، اما توراتي که حضرت موسي(عليه السلام) آورده، نزد ماست[١] و آنکه شما مي‌گوييد، تورات نيست. اين يکي از کارهايي بود که در زمينه تحريف لفظي انجام مي‌دادند. اما اينکه اوضاع آن روزگار چگونه بود که مي‌توانستند با تورات چنين کنند، خود داستاني دارد. در آن دوران امکانات چاپ يا مانند آن نبود. هنگامي که کتاب آسماني نازل مي‌شد، تنها گروهي اندک مي‌توانستند بنويسند و نسخه‌برداري کنند. هميشه از افتخارات رجال کنيسه[٢] اين بود که نسخه‌هاي تورات را پيش خود نگاه مي‌داشتند و آنها را به کسي نشان نمي‌دادند. به همين سبب، گاهي فرصتي پيش مي‌آمد که خودشان هم چيزي بنويسند و بگويند اينها نسخه‌هايي است که نزد ما بوده‌ است. شايع‌تر از تحريفات لفظي، تحريف معنوي بود؛ يعني مي‌گفتند منظور حضرت موسي(عليه السلام) يا عيسي(عليه السلام) از فلان سخن، اين است که ما مي‌گوييم؛ نه آنچه شما مي‌فهميد. اين عيناً همان تفسير متون يا قرائت جديد از يک متن ديني است، که در اديان پيشين فراوان به چشم مي‌خورد. پيگيري پيشينه تاريخي اين موضوع نشان مي‌دهد، اگرچه تفسير متون به منزله شاخه‌اي از فلسفه مطرح نبوده، ولي تفسيرهاي نادرست متون ديني پيشينه‌اي بسيار ديرين دارند.

در اسلام برخي از اين کارها انجام‌شدني نبود. تحريف لفظي قرآن امکان ندارد؛

[١] پس از مرگ حضرت موسي(عليه السلام) نسخه تورات نزد گروهي از يهود بوده که بنا به توصيه آن حضرت، هر هفت سال آن را براي مردم مي‌خوانده‌اند. بنابراين تحريف و دستبرد در آن براي حافظانش خيلي آسان بوده است و ديگران از آن اطلاعي نداشتند. [٢] کنيسه (Kanisa) يا کنشت به معبد يهود و نصارا گويند. امروزه معبد يهود را کنيس، معبد مسيحيان را کليسا، معبد مسلمانان را مسجد و جامع و معبد بت‌پرستان را هيکل مي‌گويند (اقرب‌ الموارد). ‌