اسلامي در جامعه صبغه‌اي پررنگ بيابد. اعمال عبادي و فعاليت‌هاي مذهبي مردم نبايد به مساجد و حسينيه‌ها منحصر شود. در هر فضايي، در روابط اجتماعي، تصميم‌گيري‌ها، جذب و دفع‌ها، مراکز تفريحي و هر جا که ممکن است مردم حضور يابند، بايد آن آفتاب ارزش‌ها نور و حرارت بدهد و باران معرفت ببارد. همچنين ديانت و فعاليت‌هاي تبليغي بايد دل‌ها را متحول، انگيزه‌ها را اصلاح و ذهن‌ها را معنوي کند. پس از اينکه چنين بوستاني فراهم شد، بايد باغباني باشد که از آن حراست کند؛ مراقب باشد آفت‌ها آن را دچار مشکل نسازند؛ گل‌هاي معطر پژمرده نشوند و به دست افراد مغرض و جاهل پرپر نگردند. پس دفاع از عقايد و ارزش‌ها در برابر تهاجم فرهنگ بيگانه و اخلال افراد و گروه‌ها نيز ضروري است. اينجاست که وظيفه کساني که مي‌خواهند اين راه مطهر را بپيمايند، سنگين و خطير مي‌شود.

بايد بگرديم ببينيم خدا از ما چه مي‌خواهد. برخي معلومات که راه‌هاي فراگرفتن آنها هم مهياست، اگرچه به زندگي مادي ما سامان مي‌دهند؛ برايمان شهرتي اجتماعي به ارمغان مي‌آورند و ما را صاحب لقب و مدرک مي‌کنند، گاهي مانع تقرب به سوي خدا و شناخت او شده‌اند. از سوي ديگر کساني که خود را به اين دانش‌هاي کم‌خاصيت، يا حتي بي‌خاصيت و احياناً همراه با آفت مشغول داشته‌اند، شرايط را براي افزايش کج‌روي‌ها و ناهنجاري‌ها هموار مي‌‌کنند. شياطين وقتي ببينند صحنه خالي است و مرزبانان و ديده‌بانان در ميدان حضور ندارند، بهتر يورش مي‌برند و سريع‌تر نيش زهر‌آگين خود را فرو مي‌برند. انسان بايد توکل خود را به خدا تقويت کند و به راهي که در آن، دام‌هاي شيطان تعبيه شده است نرود. پيمودن راه حق به اخلاص و خون دل خوردن نياز دارد و گاهي طرد شدن از سوي خويشاوندان و ملامت دوستان را نيز به همراه مي‌آورد، ولي انسان در ازاي گام نهادن در اين مسير دشوار، رضايت خداوند را به‌دست مي‌‌آورد؛ اسلام را احيا مي‌کند؛ راه پيامبر(صلى الله عليه وآله) و ائمه(عليهم السلام) را ادامه

‌