راهزنان مسير حق، نخست خرد و عقل افراد را مي‌دزدند و مي‌گويند شناخت عقلاني نداريم. اين موج فکري نو که در کشور برخاسته، بدين سبب است که برخي مي‌خواهند قدرت تعقل را از انسان بگيرند. ديگر هر چه داد بزنيم، مي‌گويند: دور بشوي، نزديک بشوي، حق اصلاً قابل شناخت نيست؛ معرفت يقيني امکان ندارد؛ ما اين راه را رفته‌ايم و به جايي نرسيده‌ايم. اما قرآن در اين باره نظر درخور توجهي دارد:

قُلْ أَنَدْعُو مِن دُونِ اللّهِ مَا لاَ ينفَعُنَا وَلاَ يضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَي أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَانَا اللّهُ کالَّذِي اسْتَهْوَتْهُ الشَّياطِينُ فِي الأَرْضِ حَيرَانَ لَهُ أَصْحَابٌ يدْعُونَهُ إِلَي الْهُدَي ائْتِنَا قُلْ إِنَّ هُدَي اللّهِ هُوَ الْهُدَي وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِين؛[١] «بگو: آيا سواي الله کسي را بخوانيم که نه برايمان سود دارد و نه زيان مي‌رساند؟ و آيا پس از آنکه خداوند ما را هدايت کرده است همانند آن کس که شيطان گمراهش ساخته و حيران بر روي زمين رهايش کرده، از دين بازگرديم؟ او را ياراني است که به هدايت ندايش مي‌دهند، که نزد ما بازگرد. بگو هدايتي که از سوي خدا باشد، واقعي است و به ما فرمان رسيده که در برابر پروردگار جهان تسليم باشيم».

مکاتب فلسفي گوناگون، فرقه‌ها و احزاب مختلف، هرکدام انسان را به سوي خود مي‌کشند، تا آنجا که گيج و گمراه شده، نمي‌داند چه بگويد و کدام را انتخاب کند. قرآن مي‌گويد راه صحيح و روشن داريم: خدا در وجودت عقل قرار داد و در بيرون پيامبران را فرستاده تا تو را هدايت کنند. با وجود اين دو حجت باطني و ظاهري، چرا به وسوسه‌هاي شياطين گوش مي‌دهي؟

دست‌کم نخست بايد بررسي شود راهي که خدا و پيامبران مشخص کرده‌اند کدام

[١] انعام(٦)، ٧١. ‌