متون ديني آمده است؛ و نيز بالاتر از همه اينها، قرآن به روشني بر آن تصريح مي‌کند. قرآن بارها مي‌فرمايد هيچ پيامبري را نفرستاديم، مگر اينکه او را مسخره کردند؛[١] هيچ پيامبري مبعوث نکرديم، مگر اينکه گفتند شاعر است يا ديوانه.[٢] پس يکي از رفتارهاي کفار با انبيا اين بود که کاري کنند تا ديگران به سخن و دعوت آنان بي‌اعتنا باشند. اگر اين تبليغات دروغين مؤثر مي‌شد، به هدف خود مي‌رسيدند. آن‌گاه نه کسي به فرستادگان الاهي ايمان مي‌‌آورد و نه کسي تصديقشان مي‌کرد. دشمنان نيز هنگامي که حامياني مي‌يافتند، مسئله را جدي‌تر گرفته، به آزار رواني و فيزيکي ‌انبيا، مانند تبعيد کردن و کشتن آنان مي‌پرداختند.[٣] اينها نمونه‌هايي بسيار دارد.

يکي از راه‌هايي که براي مبارزه با دعوت انبيا به کار مي‌رفت، تحريف تعاليم و آموزه‌هاي آنان بود. يعني وقتي در روش‌هاي پيش‌‌گفته موفق نمي‌شدند، براي اينکه مردم را از مسير حق منحرف کنند و به مقاصد شوم خود برسند، مي‌گفتند ما مي‌پذيريم که اين شخص پيامبر، و کلامش صحيح است، اما آنچه او گفته، اين نيست که شما مي‌گوييد. ما گفته‌هاي او را بهتر مي‌دانيم:

فَوَيلٌ لِّلَّذِينَ يکتُبُونَ الْکتَابَ بِأَيدِيهِمْ ثُمَّ يقُولُونَ هَـذَا مِنْ عِندِ اللّهِ لِيشْتَرُواْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَوَيلٌ لَّهُم مِّمَّا کتَبَتْ أَيدِيهِمْ وَوَيلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يکسِبُون؛[٤] «پس واي بر آنهايي که کتاب را

[١] وَلَقَدِ اسْتُهْزِيءَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُواْ مِنْهُم مَّا كَانُواْ بِهِ يَسْتَهْزِؤُون؛ «پيامبراني را هم که پيش از تو بودند مسخره مي‌کردند، پس استهزاکنندگان را عذابي که به ريشخندش مي‌گرفتند فرو گرفت» (انعام، ١٠)؛و نيز ر.ك: رعد، ٣٢ و انبيا،٤١. [٢] قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ؛ «گفت اين پيامبري که به سوي شما فرستاده شده است، ديوانه مي‌باشد» (شعرا، ٢٧) و نيز ر.ك: صافات، ٣٦؛ دخان، ١٤؛ ذاريات، ٣٩ و ٥٢ و طور،‌‌ ٢٩. [٣] يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُون؛‌ «به آيات خدا کافر شدند، پيامبران را به ناحق کشتند و نافرماني کردند و تجاوز ورزيدند» (بقره، ٦١). [٤] بقره (۲)، ٧٩. ‌