شرح حديث معراج - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٧ - آثار مثبت گرسنگى و سكوت
زندگى اين فرزانگان نظر مىكند و خود را با آنها مقايسه كرده و عمر خويش را صرف در مباحات و امور بىفايده مىبيند، محزون و اندوهگين مىگردد و تصميم مىگيرد گذشتهها را جبران كند و باقى مانده عمر خود را قدر بداند.
هـ: اثر ديگر گرسنگى و سكوت، سبك بارى است؛ يعنى هر قدر آدمى به مردم احتياج كمترى داشته باشد آزادتر است، ولى كسى كه شكم بارگى را پيشه كند ـ بدان جهت كه پيوسته در انديشه طعام مطلوبتر و لذّت بيشترى است ـ از حرّيت و آزادى محروم است و به مانند چهار پايان، همواره به فكر آخور خويش و به تعبير مولى اميرالمؤمنين(عليه السلام) همّ او علف اوست؛ در نتيجه با مشكلات فراوانى مواجه خواهد شد: از جمله كسب درآمد بيشتر براى تهيه سفرههاى رنگين و غذاهاى لذيذ و احياناً دستيازيدن به كارهاى نامشروع، براى تأمين مقاصد خود.
و: اثر ديگر آن دو امر، دفاع از حقّ و حقيقت است.
كسى كه زندگى معمولى و بىآلايش و بدون تشريفات دارد، زبانش نيز باز است و قادر است در همه جا از حق دفاع كند، برخلاف شكمبارهاى كه قدرت دفاع از حقّ را ندارد و همواره به رعايت و ملاحظه ديگران مىپردازد، تا مبادا به منابع درآمد او ضربهاى وارد آيد. فرد سبك بار و «خفيف المؤنة» پروايى ندارد كه از حق گويى او ديگران برنجند و يا به زندگيش آسيبى وارد سازند، زيرا او با امكانات اندك زندگى خويش را سپرى كرده و همه جا مردانه، در برابر كژىها و بىعدالتىها، از حقّ دفاع مىكند. انسان سبك بار و «خفيف المؤنة» مىكوشد تا آبرومند زندگى كند؛ ولى شكمباره مىكوشد تا هميشه خوش زندگى كند و بين اين دو تفاوت زيادى است.
ز: با توجه به مطالب گذشته، اثر سودمند ديگر گرسنگى و سكوت به روشنى آشكار مىگردد و آن اينكه مؤمن پرهيزگار هيچ گاه به اين فكر نيست كه روزگارش چگونه مىگذرد: به سختى يا به آسانى؟ زيرا به تقدير و قضاى الهى رضا داده و در دنيا به قناعت و كم خرجى روى مىآورد