لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٣ - سجده بر سنگ ريزه

يسوّى الحصى فى موضع سجوده بين السّجدتين)

و منقولست در موثق كالصحيح بل الصحيح از يونس كه گفت ديدم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را كه سنگ ريزه را درست مى‌كردند در موضع سجده در ميان دو سجده يعنى اگر ناهموار بود هموار مى‌فرمودند و اين قسم كارها منافات با حضور قلب ندارد خصوصا كاملان را خصوصا هر گاه به فرموده الهى باشد.

و در حسن كالصحيح از عبد الملك بن عمرو منقولست كه ديدم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را كه وقتى كه اراده سجده داشتند سنگ ريزه را هموار مى‌كردند از جهت سجود.

(و روى عن علىّ بن بجيل انّه قال و رأيت جعفر بن محمّد صلوات اللَّه عليهما كلّما سجد فرفع رأسه اخذ الحصى من جبهته فوضعه على الارض)

و بسند قوى كالصحيح منقولست از على كه گفت ديدم حضرت را صلوات اللَّه عليه كه هر مرتبه به سجده مى‌رفتند و سر از سجده بر مى‌داشتند و سنگ ريزه بر پيشانى ايشان چسبيده بود آن را بر مى‌داشتند و بر زمين مى‌گذاشتند و اگر پيشانى نماز گذارنده بر بلندى واقع شود پس اگر زياده از چهار انگشت باشد آن بلندى سر را بر دارد و موضع سجود را درست كند و به سجده رود و اگر چهار انگشت يا كمتر باشد سر را بر ندارد بلكه پيشانى را زور مى‌كند تا قرار گيرد و اگر بر چيزى واقع شود كه سجده بر آن نتوان كرد مهر را حركت دهد تا به زير پيشانى در آورد يا پيشانى را بر زمين كشد و بر ندارد و اگر در صورت اولى نيز بر ندارد بهتر است و وجهش آنست كه تا چهار انگشت محل سجده است كه بلند و پست ضرر ندارد على المشهور بين الاصحاب و اگر مساوى باشد محل ايستادن با محل سجده كردن احوط و اولى است.

چنانكه در حديث صحيح و حسن كالصحيح از عبد اللَّه بن سنان‌