٣- النفس الناطقة، در سه برگ ٤- فى النفس، در سه برگ ٥- فى النفس در چهار برگ (مهدوى ١٢٠- ١٢٤) ٦- الجمل من الأدلة المحققة لبقاء النفس الناطقة (مهدوى ٥٢) ٧- تحصيل السعادة يا الحجج العشرة (مهدوى ٤٣) ٨- تعبير الرؤيا (مهدوى ٤٧) كه گويا از تعبير الرؤيا حنين بن اسحاق پيروى كرده باشد.

درباره مسائل كلى طبيعى هم او را رساله‌ها است مانند:

١- حد الجسم (مهدوى ٥٦).

٢- الفضاء و الوسعة (مهدوى ١٢٩) كه گويا پاسخى به ابو سعيد ابى الخير ميهنى.

٣- جوهر الاجسام السماوية (مهدوى ٤٣) كه شايد در ان از آسمان نامه ارسطو بهره برده باشد.

٤- قيام الارض (مهدوى ٩١).

٥- الحدث (مهدوى ٥٥).

مسألتان (مهدوى ١٠٩).

٧- الاكسير (٨٦) (چاپ شده در رسائل ابن سينا در استانبول).

٨- الحكومة في حجج المثبتين للماضى مبدأ زمانيا (مهدوى ٦٤) ٩ و ١٠- اسباب الآثار العلوية (مهدوى ٢٤) و اسباب الرعد و البرق (م ٢٦) كه بايد از نگارشهاى ارسطو و ثئوفرستوس برگرفته باشد (سزگين ٧: ٢١٢ و ٢١٦).

ابن سينا را در الهى رساله‌هاى كوچكى هم هست مانند:

١- العرش يا العروش با العروس (مهدوى ٨٩) كه همان فصوص الحكمة است كه از فارابى پنداشته‌اند و من در ديباچه گزارش استرابادى بر فصوص روشن كرده‌ام كه چون است.

٢- العرشية (مهدوى ٦١) ٣- العشق كه براى شاگردش معصومى نگاشته (مهدوى ١٨٠) و گويا در ان از اخوان الصفاء پيروى كرده باشد. ابو الحسن على بن محمد ديلمى شاگرد ابن خفيف درگذشته ٣٧١ در عطف الالف المالوف على اللام المعطوف (چاپ ١٩٦٢ قاهره)