مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٨ - عقل، موهبتى الهى

رها سازد و براى پذيرش هر حقيقتى كه عقلش بدان حكم مى‌كند آماده گردد.

ج- پژوهشگر بايد حقّ را دوست بدارد و خود را تسليم آن كند و در امور مشكوك بى هيچ شائبه غرور ذاتى شك روا دارد و كاملًا مطمئن باشد كه بخوبى مى‌تواند حق را بشناسد.

د- و بالاخره بر پژوهشگر است كه بدون تأثّر از پراكندگيهاى ذهنى كه گاهى زاييده شهوت و زمانى ره‌آورد خشم است بر نقطه مورد بحث تمركز يابد.

عقل، موهبتى الهى‌

١- از ميان حقايقى كه با نگريستن به عقل از خلال نشانه‌هاى آن در برابر ما آشكار مى‌گردد يكى «حقيقت» موهبتى است كه در عقل نهفته است، موهبتى كه به وسيله آن در مى‌يابيم كه پرتو عقل در ما وجود نداشته و سپس به طور «ناگهانى» و بدون هيچ گونه «اكتسابى ذاتى» بدان دست يافته‌ايم و گاهى بدون آن كه خود مايل باشيم آن را از دست مى‌دهيم و هر چند مى‌كوشيم مسأله‌اى را در يادمان حفظ كنيم ولى آن را فراموش مى‌كنيم و اگرچه مى‌خواهيم چند مسأله آسان بفهميم ولى آن را درك نمى‌كنيم، از همين جاست كه در مى‌يابيم عقل در اختيار قدرتى جز ما قرار دارد كه همان «خداوند» تبارك و تعالى است.