مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٧ - تدبر و صفات روحى
لبّيك گويم، يا هنگامى كه مىفرمايد: (يا أَيُّهَا النَّاسُ) بايد آمادگى خود را در برابر پروردگار اعلان كنم و به همين ترتيب.
اولياء عارف خدا با اين صفت قرآن را تلاوت مىكردهاند، و هنگامى كه آيهاى را مىخواندهاند جسمشان لرزان و قلبشان ترسان مىگشته است تا آنجا كه مىتوان گفت از فرط تأثير آيه در روح و روانشان از هوش مىرفتهاند.
يك روز حضرت صادق عليه السلام آيهاى را در نماز خود تلاوت كرد و بارها آن را تكرار مىنمود تا آن كه بيهوش شد هنگام كه به هوش آمد از اين حالتش سؤال كردند و حضرت فرمود: «آن را تكرار كردم تا آن جا كه از زبان گويندهاش شنيدم ولى جسم من تاب مشاهده قدرتش را نداشت. [١]»
٢- آماده شدن براى پياده كردن آيات قرآنى كه از ديگر صفات ارزشمند ايمان به قرآن است. اين صفت شرط مهمّى در فهم آيات خداست، زيرا پيشا پيش سر تسليم فرود آوردن در برابر نتايج حقّ، انسان را در بحث بىشائبه يارى مىرساند بر عكس غرور و ترديد در قبول مباحث علمى است كه از ارزش اين بحث نزد انسان مىكاهد و در نتيجه او را از آن باز مىدارد. از همين جاست كه انسان بايد پيش از آغاز تلاوت قرآن آن را در پيش روى خود قرار دهد و زمام امر خود
[١] - تفسير صافى، ج ١، ص ٤٧.