مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤١ - قرآن كريم و عوامل اثبات مفاهيم آن
«بر خداست كه راه راست را بنمايد، از ميان راهها نيز راهى است منحرف، اگر خدا مىخواست همه شما را هدايت مىكرد.»
بايد ميان «قصد» و «جائر» و «هدايت» قياس برقرار سازيم تا مفهوم «قصد» را درك كنيم، زيرا «قصد» در برابر «جائر» قرار دارد كه به مفهوم «كج» است در حالى كه معناى «قصد» «مستقيم» است و مقصود از «جائر» «ظالم» است پس «قصد» همان «عادل» خواهد بود.
يا اگر بخواهيم به مفهوم «نفش» در اين آيه پىببريم:
(وَدَاوُدَ وَسُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ) [١].
«و داود و سليمان را ياد كن آن گاه كه درباره كشتزارى داورى كردند كه گوسفندان آن قوم بىشبان در آن جا مىچريدند و آن را تباه مىكردند و ما شاهد داورى آنها بوديم.»
در اين هنگام راهى نداريم مگر آن كه كلمه «نفشت» را با «حرث» و «غنم» و «حكم» قياس كنيم كه در اينجا مىفهميم معناى آن تباه كردن زراعت است.
مردى نزد يكى از صحابه رفت و از مفهوم «ابَّ» كه در قرآن آمده
[١] - سوره انبياء، آيه ٧٨.