با وجود چنين تباينى روشن مى‌شود كه نمى‌توان خدا را تعريف كرد و صفاتش را مكشوف ساخت، زيرا ما در فضاى مخلوقات زندگى مى‌كنيم و با صفتى آشنايى نداريم، مگر به قدرى كه در يكى از مخلوقات وجود داشته باشد مثلًا صفت قدرت را در انسان، در موج، در طوفان، در برق و اتم مى‌شناسيم و اگرچه صحيح است كه در تمامى اينها صفت قدرت وجود دارد. لكن بر حسب شناخت ما تماماً در مخلوقات موجودند و بنا به طبيعت تباين ميان خالق و مخلوق نمى‌توانيم آنها را با خدا قياس كنيم و به همين ترتيب است صفت علم و حكومت و... ولى با اين وجود مى‌توانيم از طريق شناخت صفات مخلوقات نظير علم و قدرت و حكومت به وجود همين صفات در آفريدگار به نحو بالاتر و والاتر پى ببريم، آفريدگارى كه اين صفات را در مخلوقات به امانت گذاشته است، ما گاه اين امور والاتر و بزرگتر از صفات مخلوقات را قدرت نامحدود و علم كامل و حكومت جاودانه مى‌خوانيم، ولى مفهوم اين نامگذارى ايجاد پيوند ميان قدرت مخلوق و قدرت خالق نيست تا به گونه‌اى واحد در آيند چنانچه ايجاد پيوند ميان علم مخلوق و علم خالق و خواست مخلوق و خواست خالق ونظاير آن نيست، زيرا هيچ رابطه‌اى ميان‌