آيا عالم حادث است؟ آرى، زيرا تحوّل مى‌پذيرد و قوانين علمى ثابت كرده‌اند كه عمر هستى محدود است و اين كه ممكن نيست حرارت جهان از صفر به يك درجه بالاى صفر برسد بلكه مسأله كاملًا بر عكس است و عالم از انرژى به سوى عدم انرژى پيش مى‌رود تا همه انرژيهاى جهان به پايان رسد. به علاوه آن كه حدود جهان دليل آن است كه ذاتش موجود نبوده است و آيا ممكن است ذات چيزى براساس وجود باشد و در لحظه‌اى از زمان معدوم باشد؟ آيا اين تناقضى آشكار نيست؟

تنها تفسير از «وجود» عالم هستى پس از عدم در اين قول نهفته است كه «ذات» از «عدم به وجود» منقلب نمى‌گردد جز بواسطه اعطاء «نور وجود» از منبع هستى كه جريانى مستمر است بگونه‌اى كه لحظه‌اى اين «عطا متوقّف» گردد «موجودات» دوباره به «عدم» باز مى‌گردند.

اين تفسير ما را به تفاوت عميق ميان «وجود» به عنوان يك «حقيقت ثابت با ذاتى» آشكار و «موجود» به عنوان «پرتوى متحوّل» كه وجودش بسته به ديگرى است راهنمايى مى‌كند.

در قرآن كريم آيات بسيارى وجود دارد كه نام خداوند را تسبيح كرده چنانچه سوره‌هاى قرآن با اسم عظيم پروردگار آغاز مى‌گردد.

هنگامى كه پيرامون معناى «اسم» در لغت به كند و كاو مى‌پردازيم آن‌