را به معناى علامت و راهنماى يك چيز مى‌يابيم و هنگامى كه به قرآن باز مى‌گرديم مشاهده مى‌كنيم كه اين «اسم» سبب خلق پديده‌ها اعمّ از زمين و آسمان است و در آيه‌اى از قرآن مى‌خوانيم كه:

(... بِسْمِ اللَّهِ مَجْريها وَمُرْسَاهَا...) [١] «... كه به نام خدا به راه افتد و به نام خدا بايستد...»

تدبّر در مجموع اين آيات ما را به اين حقيقت مى‌رساند كه «اسم» مقدّس خدا همان «نورى» است كه خداوند با آن آسمانها و زمينها را آفريده و همان چيزى است كه ما آن را «وجود» ناميديم بدون آن كه بتوانيم محدودش كنيم اين به دليل گستردگى و شدّت حقّانيّتش است كه مانع از احاطه ما بدان مى‌باشد.

«اسم» همان «نور خداوندى» است كه زمين با آن نورانى شده است خداوند مى‌فرمايد:

(... وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا) [٢]

«.. و زمين به نور پروردگارش روشن شود...»

و آن همان «نور الهى» است كه قرآن آن را به چراغدانى تشبيه كرده است كه در آن چراغى باشد و آن چراغ درون آبگينه‌اى و آن آبگينه به ستاره‌اى درخشنده ماند:

(اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي‌

[١] - سوره هود، آيه ٤١.

[٢] - سوره زمر، آيه ٦٩.