احاديث وجود دارد كه معتقد است قرآن بر هفت حرف نازل شده است و گروهى از مسلمانان براى اين سخن تفاسير بعيدى قائل شده‌اند و براى مثال برخى گفته‌اند: خداوند هفت كتاب را هفت بار وحى كرده است كه همه آنها قرآن مى‌باشند. ولى جنبه تربيتى قرآن كه سياق ظاهر اين كتاب آسمانى آن را هدف خود مى‌داند نيازمند به اين هفت حرف است، زيرا بخشى از آن «امر» به «خير» است و بخشى «نهى» از «شر» و دو بخش «ترغيب» كسى است كه به خير عمل مى‌كند و بدان وعده بهشت و رستگارى داده مى‌شود و ترساندن كسى كه مرتكب شر مى‌شود و وعده آتش و بدبختى به او داده مى‌شود، تمامى اين امور نيروى اجرايى هستند كه از خود آيه ناشى مى‌شود. در اين‌جا «جدل» باقى مى‌ماند كه براى كتابى كه «رنگ عقيدتى» دارد ضرورى به نظر مى‌رسد، زيرا شبهاتى وجود دارد كه در دل ساده لوحان جاى گرفته كه بايد قبل از تزكيه. نفس به تصفيه آن پرداخت و راه آن هم «جدل» و گفتگوى هدفدار است.

قرآن ويژگى مهمى دارد كه همه ابعاد آن را تحت‌الشعاع قرار مى‌دهد، اين ويژگى همان پويايى است كه از فكر، واقعيتى مى‌سازد كه در برابر ديدگان مردم حركت مى‌يابد، اين ويژگى با يكى از اين دو امر تحقّق مى‌يابد: يا با داستانهاى تاريخى كه حقيقت خارجى دارند و يا با امثالى كه حقيقت خارجى ندارند.

اين تقسيم بندى در قرآن كريم فرصت درك كتاب خدا را به ما مى‌دهد، زيرا همين تقسيم نصّ- هر نصّى كه باشد- در كشف زواياى‌