مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣١ - عقل، موهبتى الهى
«تو هر كس را كه بخواهى هدايت نمىكنى، خداست كه هر كه را بخواهد هدايت مىكند.»
وقتى هدايت كه عبارت است از رسيدن به بزرگترين و روشنترين حقايق هستى تنها به وسيله خدا تحقّق مىيابد ساير امور به طريق اولى چيزى جز نعمت خداوندى نيستند.
٣- چون عقل، يك موهبت است، لذا در كودكى وجود نداشته و هنگامى كه انسان به سن بلوغ مىرسد دفعتاً در او برانگيخته مىشود. خداوند مىفرمايد:
(... حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ) [١].
«... و چون به چهل سالگى درآيد گويد: اى پروردگار من! به من بياموز تا شكر نعمتى كه بر من ارزانى داشته به جاى آرم...»
و از همين جاست كه نورى درخشنده را احساس مىكند كه قلبش را در بر مىگيرد تا او را به سوى «حكمت» و «علم» هدايت كند.
حكمت خير و شر را براى او روشن مىسازد و او را با فضيلت و رذيلت آشنا مىكند و او را به صلاح سعادت فرا مىخواند. حكمت همان راهى است كه خداوند، انسان را به سوى آن هدايت كرده
[١] - سوره احقاف، آيه ١٥.