و حال آن كه ما موجوداتى هستيم كه متّكى به وجود خدا و آيا اتّكاء به ذات اتّكاء به وجود غير يكسان است؟! اصولًا مى‌توان گفت ميان خالق و مخلوق تفاوت بسيار است، زيرا ميان آن دو كمترين تشابهى وجود ندارد، بلكه آنچه هست تباين است.

از همين رو بالاترين صفتى كه به خدا اطلاق مى‌كنيم صفت «محور» بودن اوست كه ميان نفى و اثبات در گردش است، «نفى» يعنى «قطع» هرگونه پيوند «تشابه» ميان او و مخلوقاتش و اثبات يعنى «ايمان» به اين «حقيقت» كه او والاتر و بزرگتر از مخلوقات خويش است.

او توانا است كه هيچ كس بر او توانايى ندارد. و مالكى است كه در اختيار هيچ كس نمى‌باشد و عالم نامعلومى است.

براى تمركز اين دو حقيقت يعنى «حقيقت ثبوت» خدا از يك سو صفات والا و از سوى ديگر نفى صفات مخلوقات از او در نفوس آدميانى كه به شناخت مخلوقات خو گرفته‌اند ناگزير بايد با كلمه «سبحان اللَّه» به تقديس و تسبيح و تنزيه مقام كبريائيش پرداخت، كلمه‌اى كه استعمال بسيار در قرآن دارد و محور اذكار نماز است.

تسبيح ما را ناگهان در برابر خدا قرار مى‌دهد، زيرا مخلوقات را از ذهن ما دور و خالق را آشكار مى‌سازد به علاوه آن كه تسبيح، گره كور نفس بشرى يعنى عادت به محدود كردن پديده‌ها را مى‌گشايد به خاطر اين كه پديده‌ها مخلوق اند و محدوديّت جزء طبيعت آنهاست‌