مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٤ - حقيقت وجود

مى‌فرمايد: (إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ أَن تَزُولَا وَلَئِن زَالَتَا إِنْ أَمْسَكَهُمَا مِنْ أَحَدٍ مِن بَعْدِهِ إِنَّهُ كَانَ حَلِيماً غَفُوراً) [١] «خدا آسمانها و زمين را نگه مى‌دارد تا زوال نيابند و اگر به زوال گرايند هيچ يك از شما- جز او- نمى‌تواند آنها را نگه دارد، هر آينه خدا بردبار و آمرزنده است.»

خداوند سبحان وراى هر علم و عملى است و اگر استمرار نياز به او نباشد ديگر همه چيز به او نيازمند نخواهد بود و هر كارى مستقيماً به قدرتش نسبت داده نمى‌شد. آرى نور خدا همان چيزى است كه هستى را از فروپاشى نگه داشته و هم اوست كه با فيوضات پى درپى خود و با آفرينشهاى مستمر خويش به هستى وجود مى‌بخشد. حال به قرآن كريم گوش فرا دهيم:

(إِنَّ اللَّهَ فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَى‌ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ذلِكُمُ اللَّهُ فَأَنَّى‌ تُؤْفَكُونَ* فَالِقُ الْإِصْبَاحِ وَجَعَلَ اللَّيْلَ سَكَناً وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ حُسْبَاناً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ) [٢] «خداست كه دانه و هسته را مى‌شكافد و زنده را از مرده بيرون مى‌آورد و مرده را از زنده بيرون مى‌آورد، اين است خداى يكتا پس از كجا باز مى‌گردانندتان؟ شكوفنده صبحگاهان است و شب را براى آرامش قرار داد و خورشيد و ماه را براى حساب كردن اوقات. اين است تقدير خداى پيروزمند دانا»، (وَهُوَ الَّذِي أَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَأَخْرَجْنَا بِهِ نَبَاتَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ فَأَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِراً نُخْرِجُ مِنْهُ حَبّاً مُتَرَاكِباً وَمِنَ النَّخْلِ مِن‌