حركت‌اند به فرمان خدا در برابر ما رام هستند، گستره نعمات خدايى را بر خود بنگريم، هنگامى كه به آسمان نگاه مى‌كنيم از آن مى‌هراسيم كه ستارگان بر اثر برخورد با يكديگر بر ما فرو ريزند ولى خداوند مانع از آن مى‌شود كه آنها به ما صدمه‌اى وارد كنند، و در اين هنگام از خود مى‌پرسيم: آيا خداوندى كه ما را غرق در اين نعمتها گردانيده رؤوف و رحيم نيست؟ و رحمت چه كسى فراگيرتر از رحمت الهى است؟

اين چنين بيانى تنها شيوه برجسته‌اى از ادبيات جهت بخش نيست بلكه شيوه‌اى علمى است كه عملًا ما را به خداوند بزرگ مى‌رساند، ما بنا به طبيعت محدود خود نمى‌توانيم در خالقى بينديشيم كه حدود او را در احاطه خود ندارند، و لذا ناگزيريم به مخلوقاتى نظر داشته باشيم كه در محدوديّت با ما مشترك‌اند تا بدين وسيله پلى به سوى شناخت بزنيم. چهارچوب تفكّر ما محدودات است و هرچه در شناخت حدود نشانه‌هاى ناتوانى يا ويژگيهاى كمال آنها بيشتر بينديشيم ويژگى «مخلوق» بودن آنها بيش از پيش روشن مى‌شود و طبيعتاً به برخى از آيات الهى پى مى‌بريم زيرا آن را با مخلوقاتش مباين مى‌يابيم.

شيوه قرآنى بيان خود را به شناخت مخلوق و در نظر گرفتن جوانب نياز آن اختصاص مى‌دهد به اعتبار آن كه چنين امرى پلى است به سوى خداوند تبارك و تعالى و اين همان ويژگى است كه‌