مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - قرآن و تفسير به رأى

(وَأَن تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَاتَعْلَمُونَ) [١].

«كه درباره خدا چيزهايى بگوييد كه بدان آگاه نيستيد.»

قرآن سخن بدون علم و آگاهى را گناه كبيره‌اى مى‌داند كه خداوند آن را بزرگ مى‌شمارد و بندگان آن را كوچك مى‌پندارند. خداوند مى‌فرمايد:

(وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَهُوَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمٌ) [٢].

«و چيزى بر زبان مى‌رانديد كه درباره آن هيچ نمى‌دانستيد، مى‌پنداشتيد كه كارى خرد است و حال آن كه در نزد خدا كارى بزرگ بود.»

بنابراين نمى‌توان انديشه يا عملى را مادامى كه به يقين نرسيده‌ايم به كسى نسبت دهيم، و نيز نمى‌توان سخن كسى را تفسير كرد مگر پس از آن كه نسبت بدان يقين حاصل شود و الّا اين تفسير نوعى تحريف سخن ديگران و گونه‌اى تهمت است. اهمّيت مسأله درباره خداوند سبحان افزايش مى‌يابد، لذا هر سخنى كه به ذات كبريائيش منتسب است بايد با تأكيد و يقين همراه باشد و در غير اين صورت بر خدا دروغ بسته‌ايم:

(إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لَايُفْلِحُونَ) [٣].