خواهد بود بدين معنا كه طبيعت شى‌ء (يا به تعبير ديگر شيئيّت شى‌ء) برخاسته از حدود و مميّزات آن است و اين كه طبيعت مذكور پس از آن كه حدود و مميّزات خود را دارا شد هستى مى‌يابد.

از آن‌جا كه حدود، حقايق ديگرى هستند كه خلق شده‌اند و وجود، گونه‌اى آفرينش است كه پس از حدود ظهور مى‌كند لذا فلسفه اسلامى معتقد است كه اشياء در دو مرحله آفريده شده‌اند:

١- مرحله حدود كه خداوند پديده‌ها را اندازه‌گيرى كرده و اين مقادير را در لوح محفوظ آن ثبت كرده است و از همين جا براى هر پديده‌اى سببى، حدّى، خاستگاهى و سرانجامى و.. مقرّر داشته است.

٢- مرحله وجود كه خداوند به پديده‌ها نور وجود عطا فرموده است. در حديث تعبيرى از اين دو مرحله آمده است؟ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «خداوند سبحان پديده‌ها را در ظلمت آفريد و نورى از خود را بر آنها افشاند.»

ج- بينش قرآنى:

بينش قرآن روشن است، زيرا اين بينش به ذاتى بودن عدم در پديده‌ها اعتقاد دارد كه وجود به سبب آفرينش بر آنها عارض شده است.

قرآن مى‌گويد: (الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ‌