طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَجَنَّاتٍ مِن أَعْنَابٍ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَانَ مُشْتَبِهاً وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ انْظُرُوا إِلَى‌ ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَيَنْعِهِ إِنَّ فِي ذلِكُمْ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ) [١]

«اوست خدايى كه آسمان باران فرستاد و بدان باران هرگونه نباتى را رويانيديم و از آن نبات ساقه‌اى سبز و از آن دانه هايى بر يكديگر چيده و نيز از جوانه‌هاى نخل خوشه هايى سر فروهشته پديد آورديم و نيز بستانهايى از تاكها و زيتون و انار، همانند و ناهمانند. به ميوه‌هايش آن گاه كه پديد مى‌آيند و آن گاه كه مى‌رسند بنگريد كه در آنها عبرتهاست براى آنان كه ايمان مى‌آورند.»

و اين چنين تمامى قرآن اين اسم عظيم را يادآورى مى‌كند، «اسمى» كه اگر فرد بدان «آگاهى» يابد به گمراهى «متصوّفانى» پى مى‌برد كه حقيقت وجود را درك نكرده‌اند. آن «نور مقدّسى» است از جانب خدا كه خلقت پديده‌ها را بدان مى‌بخشد و آن را از فروپاشى حفظ مى‌كند و آن به دست خداوند سبحان است.

[١] - سوره انعام، آيه ٩٩.