خالق و مخلوق نيست جز رابطه تقابل واكنش شديد كه از انعكاسى شديد حاصل مى‌شود، بلكه مى‌خواهيم با اين نامگذارى پيوند ميان لفظ را بر قرار سازيم تا مفهوم آن امر والاتر را كه براى خالق ثابت است اشاره گونه دريابيم.

از همين رو اثبات هر صفتى براى خدا تنها اشاره‌اى است- در محدوده فهمى كه از آن برخورداريم- به صفات و اسماء خداوند بدون آن كه تعريفى باشد براى خدا يا بدون آن كه او را در محدوده مخلوقات قرار دهيم و صفات مخلوقاتش را بر مقام كبريائيش سرايت دهيم- پاك و منزّه است خدا از اين كه چنين باشد-.

اگرچه لفظ ميان خدا و مخلوقات مشترك است و در هر دو مورد «قدرت» و «علم» و حكومت ناميده مى‌شود، لكن به ميزان اختلاف و تباين ميان خدا و مخلوقات مفاهيم اين الفاظ نيز با يكديگر تفاوت دارند.

قدرت مطلق و ابدى خدا كجا و قدرت محدود و عرضى و ضعيف مخلوقات كجا. شناخت ما نسبت به اشياء كجا و علم خداوند كه محيط بر همه پديده هاست كجا يا مالكيت ما نسبت به كالا كجا و مالكيّت خدا بر آسمانها و زمينها كجا؟

ما مى‌دانيم كه وجود خداوند ثابت است امّا هرگز ثبوت او تشابهى با وجود ما ندارد؟ زيرا خداوند ثابت است و بر پايه ذات خويش استوار است.