مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - تدبر و صفات روحى

كتاب خدايت و منشور ولايتت را مى‌خوانى و چگونه به اوامر و نواهى او پاسخ مى‌دهى و چگونه حدود او را عينيّت مى‌بخشى، آن سند ارتباط ما با آفريننده باز گرداننده يعنى خداست، آن رهايى بخش از هرگونه گمراهى و بدبختى است. [١]»، و باز در حديث آمده است كه: «قرآن پيمان خدا با بندگانش است پس بر مسلمان شايسته است كه در پيمان او نظر كند.»

اگر چه قرآن در نصوص خود پيامبر اكرم را مخاطب قرار مى‌دهد ولى شايد تنها آن‌حضرت مقصود قرآن نباشد و هر تلاوت كننده و خواننده‌اى را در برگيرد و در حديث از امام جعفر صادق عليه السلام آمده كه قرآن به زبان: «ايّاك أعنى فاسمعى يا جارة. [٢]» نازل شده است، يعنى اگرچه مخاطب رسول اكرم صلى الله عليه و آله است ولى من و تو و همه پيروان آن را در برمى‌گيرد. هنگامى كه قرآن مى‌گويد: (فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ‌...) [٣] «پس بدان كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست و از گناه خود آمرزش خواه...» من نيز بايد استغفار كنم، زيرا قرآن شخص مرا نيز مخاطب قرار داده است، يا هنگامى كه خداوند مى‌فرمايد: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا) من نيز بايد آماده پاسخگوى اوامر او گردم و به اوامر او