اعلام النبلاء بتاریخ حلب الشهباء - الطباخ، محمد راغب - الصفحة ٥٠٦ - ٣٠٢- علی بن علی بن سوادة المتوفی سنة ٧١٤

إذا جادت الدنیا علیک فجد بهاعلی الناس طرا قبل أن تتفلت
فلا الجود یفنیها إذا هی أقبلت‌و لا البخل یبقیها إذا هی ولت
و توفی سنة أربع عشرة و سبعمایة فی منتصف رجب و قد قارب سبعین سنة.
قال ابن حبیب فی ترجمته: ماجد ظهرت بهجة بهائه، و سفرت عقیلة رأیه و روائه، و حسنت کتابته، و عرفت حرمته و مهابته، و طالت أقلامه، و صالت به أقوامه. کان ذا نسب رفیع المنار، و فضل موارده غزار، و نظم منسق العقود، و نثر تمیس به الطروس فی حلل السعود، و عزم أجری فی میدان المعالی طرفه و جواده، و عرض نشر بیاضه علی منازل بنی سواده. و قال فی أول رسالة أنشأها فی وقعة غازان:
یا من غدا ناظرا فیما جمعت و من‌أضحی یردد فیما قلته نظرا
ناشدتک اللّه إن عاینت لی خطأفاستر علیّ فخیر الناس من سترا
و قرأت بخط ابن عشائر قال: قرأت بخط أبی العباس بن جمعة الأنصاری مما یغلب علی الظن أنهما لبهاء الدین علی بن محمد بن سوادة:
شبّهت وجه معذبی لما بداکالروض و هو مبهّج و مدلّج
فالخد ورد و اللواحظ نرجس‌و الثغر نور و العذار بنفسج
و لما مات بهاء الدین حزنت علیه زوجته حزنا شدیدا و لازمت البکاء سنة، فلما کان بعد السنة طلبوا منها دارها لیعملوا بها فرحا فأعطتهم، فلما دخلت المغنیة غنت:
تفارق من تهوی و قلبک صابرو تلهو و منک الطرف ناه و ناهر
فواعجبا لم لا یلازمک البکاو تمسی و منک الطرف ساه و ساهر
رعی اللّه من ساروا و فی القلب بعدهم‌من الشوق نار و هو شاک و شاکر
تری تسمح الأیام منک بنظرةو یصبح غصن الوصل زاه و زاهر
فلما سمعت ذلک صاحت و وقعت مغشیة علیها، فحرکوها فوجدوها میتة، فجهزت و دفنت عند زوجها، قاله الصلاح الکتبی ا ه .