دانشنامه امام هادی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤٣ - ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا وهب لنا من لدنک رحمة انک انت الوهاب
ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا وهب لنا من لدنک رحمة انک انت الوهاب
بسیارند کسانی که ادعای دلباختگی به ائمّه معصومین علیهم السلام مینمایند، ولی پس از آنکه به راه ائمّه علیهم السلام هدایت گردیدند از آن منحرف شده، طایفهگری، فرقهگری، وسوسههای شیطانی، هواهای نفسانی و پیروی از شیخ مرادهای دروغین، آنها را به بیراهه کشانیده است. اینجاست که زائر، قلب و دل خود را به خداوند میسپارد و از او هدایتِ پایدار در راه دین را طلب مینماید. زائر پس از رسوخ و ثبات ولایت در اعماق دل، میداند همه ائمّه علیهم السلام مخلوق خداوند و عبد او هستند به خداوند یقین دارد و میداند که از ناحیه خود، مالک هیچ چیز نیست و مالکیت منحصراً در دست خالق آسمان و زمین است و چون چنین ایمانی دارد، هر لحظه از این میترسد که دلش بعد از هدایت به اسلام و یگانهپرستی و اعتقاد به نبوّت پیامبران و رسالت حضرت محمّد صلی الله علیه وآله و ایمان به ولایت و امامت ائمّه معصومین علیهم السلام، منحرف گردد. لذا به خداوند متعال پناه برده، درخواست مینماید که: «پروردگارا دلهای ما را بعد از آنکه هدایتمان نمودی، منحرف نساز و از جانب خود رحمتی به ما عطا فرما تا بر نعمت ایمان به وحدانیت تو و نبوّت انبیا و امامت دوازده نور پاک، پابرجا بمانیم که تویی بسیار عطاکننده.» این فراز در واقع آیه هشتم از سوره آل عمران و مناجات کسانی است که در علم، استوار و محکم ایستادگی مینمایند و به تعبیر قرآن «راسِخون فی العِلْم» هستند. یعنی علمْ در تمامِ دل آنها رسوخ کرده، وجود آنها عین علم گردیده و همانطور که قبلاً گفتیم ائمّه اطهار علیهم السلام «راسِخون فی العِلْم» هستند.
[~hr~]منبع: پرچمداران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد ١٣٨٨.