دانشنامه امام هادی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٦٢ - والدعوة الحسنی
والدعوة الحسنی
در تفسیر این فراز، دو تعبیر وجود دارد:
١ - «دعوة» به معنی «فرا خواندن مردم». ائمّه معصومین علیهم السلام چنان در دعوت مردم
به
دین خداوند حریص بودند و در این راه استقامت و پایداری کردند و اموال و
جانهای خود و نزدیکانشان را در راه خداوند و دین خدا تقدیم نمودند که گویا
دعوتکننده نیستند بلکه عین دعوت گردیده، دعوت نیکو شدهاند. زیرا ایشان
بهترین افرادی هستند که مردم را به دین خداوند با رفتار، کردار و گفتار
خود، دعوت میکنند.
وجود انور امام حسین علیه السلام در روز عاشورا،
چندین نوبت لباسِ غیرِ رزم بر تن کرد و عمّامه رسول خدا صلی الله علیه وآله
را بر سر نهاد و لشکر عمر سعد را نصیحت کرد تا شاید از خطاکاری خود دست
بکشند.
٢ - «دعوة» به معنی «دعا». و مقصود آن است که ائمّه طاهرین
علیهم السلام کسانی هستند که پیامبران و اولیای خداوند از جمله حضرت
ابراهیم علیه السلام درباره ایشان دعای نیکو نمودهاند. در قرآن میخوانیم
ابراهیم رو به درگاه الهی آورده و عرض کرد:
«رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلا َةِ وَ مِن ذُرِّیتِی».[١] .
پروردگارا،
مرا برپاکننده نماز قرار ده و از فرزندانم (نیز چنین فرما). پیامبر اسلام
صلی الله علیه وآله به دعای حضرت ابراهیم صلی الله علیه وآله مباحات کرده،
خطاب به حضرت علی علیه السلام فرمودند: قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله
«یا عَلی اَنَا دَعْوَةُ اَبی اِبراهیمَ».[٢] . رسول اللّه صلی الله علیه
وآله فرمود: ای علی، من همان دعای پدرم ابراهیم هستم.
پی نوشت ها:
(١) سوره مبارکه ابراهیم، آیه ٤٠.
(٢) من لا یحضره الفقیه، ج ٤، ص ٣٦٩.
منبع: پرچمداران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد ١٣٨٨.