امام حسن عسگری علیه‌السلام نقل می‌کند که:
امام هادی علیه‌السلام فرمود: مقدم داشتن خویشی پدران دینی خود، محمد صلی الله علیه و آله و علی علیه‌السلام، بر خویشی پدر و مادر نسبی، از بزرگداشت شکوه [و کبریایی] خداوند، محسوب می‌شود، و مقدم داشتن خویشی پدر و مادر نسبی، بر خویشی پدران دینی خود: محمد صلی الله علیه و آله و علی علیه‌السلام، از [تحقیر و] سبک شماری جلال [و کبریایی] خداوند به شمار می‌آید.
و نیز فرمود: هر که نزد او پدران دینی‌اش، از پدر و مادر نسبی‌اش گرامی‌تر نباشد هیچ ارزش حلال و حرامی، و نه زیاد و کمی، نزد خدا ندارد.
طوسی رحمه الله با سند خود از ابوالحسن احمد بن حاتم نقل می‌کند که گفت:
به امام هادی علیه‌السلام نامه نوشتم، و پرسیدم: از چه کسی معالم [، و اصول و فروع] دین خود را بیاموزم؟ و برادرش نیز با نامه، همین سؤال را کرده بود. امام علیه‌السلام در پاسخ هر دو نوشت: سخن شما را دریافتم، برای فراگیری دین خود، آهنگ دیرپای در محبت ما، و هر پایدار در ولایت ما را کنید، که - به خواست خدا - ایشان، شما را بس خواهند بود.
عن الامام العسکری علیه‌السلام:
قال علی بن محمد علیهماالسلام: ان من اعظام جلال الله، ایثار قرابة أبوی دینک: محمد و علی علیهماالسلام علی قرابة أبوی نسبک، و ان من التهاون بجلال الله ایثار قرابة أبوی نسبک علی قرابة أبوی دینک محمد و علی علیهماالسلام [١] .
و عنه علیه‌السلام أیضا:
قال علی بن محمد علیهماالسلام: من لم یکن والدا دینه محمد و علی علیهماالسلام أکرم علیه من والدی نسبه، فلیس من الله فی حل و لا حرام، و لا کثیر و لا قلیل [٢] .
روی الطوسی: عن أبی‌محمد جبریل بن محمد الفاریابی، قال: حدثنی موسی بن جعفر بن وهب، قال: حدثنی أبوالحسن أحمد بن حاتم بن ماهویه، قال: کتبت الیه - یعنی أباالحسن الثالث علیه‌السلام - أسأله عمن آخذ معالم دینی؟ و کتب أخوه أیضا بذلک، فکتب الیهما: فهمت ما ذکرتما، فاصمدا فی دینکما علی مستن فی حبنا، و کل کثیر القدم فی أمرنا، فانهم کافوکما، ان شاء الله تعالی [٣] .

[~hr~]پی نوشت ها:
(١) التفسیر المنسوب الی الامام العسکری علیه‌السلام: ٣٣٦ ح ٢١١، بحارالأنوار ٢٣: ٢٦٣ ح ١٦.
(٢) التفسیر المنسوب الی الامام العسکری علیه‌السلام: ٣٣٢ ح ٢٠٠، بحارالأنوار ٢٣: ٢٦١ و ٣٦: ١٠.
(٣) اختیار معرفة الرجال ١: ١٥ ح ٧، بحارالأنوار ٢: ٨٢ ح ٣.
منبع: فرهنگ جامع سخنان امام هادی؛ تهیه و تدوین گروه حدیث پژوهشکده باقر العلوم؛ مترجم علی مؤیدی؛ نشر معروف چاپ اول دی ١٣٨٤.