دانشنامه امام هادی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٥١ - کراهت طلاق از راه طلب مهریه
کراهت طلاق از راه طلب مهریه
صدوق با سند خود از حسن بن مالک نقل میکند که گفت:
به امام هادی
علیهالسلام نوشتم: کسی دخترش را به همسری مردی درآورد که به او مایل بود،
سپس نسبت به او بیمیل شد، دوست دارد که میان او و دخترش جدایی بیفکند،
شوهر دختر امتناع میکند، و طلاق نمیدهد، او [با زور] مهر دخترش را از او
میگیرد تا [ناخرسندی پیش آید و] طلاق دهد، و هدف پدر دختر، رهایی از اوست،
و چون مهریه گرفته شد، به طلاق راضی شد.
امام علیهالسلام در پاسخ نوشت: اگر بیمیلی به خاطر دین است، آهنگ رهایی کند، وگر غیر آن است، این کار را نکند.
قال الصدوق:
روی
عبدالله بن جعفر الحمیری، عن الحسن بن مالک [١] ، قال: کتبت الی أبیالحسن
علیهالسلام: رجل زوج ابنته من رجل فرغب فیه، ثم زهد فیه بعد ذلک و أحب أن
یفرق بینه و بین ابنته، و أبی الختن ذلک، و لم یجب الی الطلاق، فأخذه بمهر
ابنته لیجیب الی الطلاق، و مذهب الأب التخلص منه، فلما أخذ بالمهر أجاب
الی الطلاق. فکتب علیهالسلام: ان کان الزهد من طریق الدین فلیعمد الی
التخلص، و ان کان غیره فلا یتعرض لذلک [٢] .
(١) الحسن بن مالک القمی: من أصحاب أبیالحسن الهادی علیهالسلام، أو الحسین بن مالک، و هو شخص واحد ثقة، لکن الصحیح هو الحسین بن مالک «معجم رجال الحدیث ٥: ٨٥، قاموس الرجال ٣: ٣٤٦».
[٢] من لا یحضره الفقیه ٣: ٤٣٤ ح ٤٥٠٠، وسائل الشیعة ١٥: ٤٢ ح ١.
منبع: فرهنگ جامع سخنان امام هادی؛ تهیه و تدوین گروه حدیث پژوهشکده باقر العلوم؛ مترجم علی مؤیدی؛ نشر معروف چاپ اول دی ١٣٨٤.