دانشنامه امام هادی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٥٣ - عبادت
عبادت
ایجاد ارتباط عاشقانه با معبود و معشوق ازلی و عبادت فراوان، از ویژگیهای برجستهی امام هادی (ع) است. در این باره نوشتهاند: «همواره ملازم مسجد بود و میلی نیز به دنیا نداشت. عبادتگری فقیه بود. شبها را در عبادت به صبح میرساند بی آنکه لحظهای روی از قبله برگرداند. با پشمینهای بر تن و سجادهای از حصیر زیر پا به نماز میایستاد. شوق به عبادتش به شب تمام نمیشد. کمی میخوابید و دوباره برمیخاست و مشغول عبادت میشد. آرام زیر لب قرآن را زمزمه میکرد و با صوتی محزون آیاتش را میخواند و اشک میریخت که هرکس صدای مناجات او را میشنید، میگریست. گاه بر روی ریگها و خاکها مینشست. نیمه شبها را مشغول استغفار میشد و شبها را به شب زندهداری میگذراند.[١] شبانگاه به سجده و رکوع میافتاد و با صدایی محزون و غمگین میگفت: خداوندا، این گناهکار پیش تو آمده و این نیازمند به تو روی آورده، خدایا، رنج او را در این راه بیپاداش مگذار! بر او رحمت آور و او را ببخش و از لغزشهایش درگذر».[٢] .
[~hr~]پی نوشت ها:(١) ائمتنا، علی محمد علی دخیل، بیروت، دار مکتبة الامام الرضا، چاپ ششم، ١٤٠٢ ق، ج ٢، ص ٢١.
(٢) همان، ص ٢٥٧.
منبع: ویژگیهای اخلاقی امام هادی؛ ماهنامه پاسدار اسلام؛ ابوالفضل هادی منش.