ب) در حوادث حنين و تبوك و طائف، عبداللّه حضور داشته است (همان منابع).
ج) وى در خلافت عمر، و به سال ۲۳ هجرى، بنا به روايتى، مأمور فتح اصفهان گرديد و تمام آن نواحى را گشود (ابونعيم، ذكر اخبار اصفهان، ج ۱، ص ۲۹ ـ ۲۸).
د) عبداللّه در جنگ «صفّين» (۳۶ هجرى) همراه على بن ابى طالب عليه السلام بود و در اين نبرد به شهادت رسيد و برادرش عبدالرحمن او را از ميدان جنگ بدر برد (يعقوبى، ج ۱، ص ۱۸۲).
و از اينجاست كه شيخ طوسى، به نقل از فضل بن شاذان، عبداللّه بن بديل را به عنوان تابعى بزرگ و رئيس و زاهد مى ستايد (اختيار معرفة الرجال، ص ۶۹). اگر مقصود فضل و شيخ طوسى همين عبداللّه بن بديل باشد، اطلاق تابعى بر او راست نيايد؛ چه آنكه از فتح مكّه به بعد، وى خالصانه همراه پيامبر صلى الله عليه و آله بوده است و از صحابيان محسوب مى گردد.
بدين ترتيب است شمارى از خاندان بديل و بررسى آن و ادامه اين شجره طيبه تا ابوالفتوح رازى و پس از او تا قرن هفتم و هشتم هجرى كه نشانه هايى از آن در تاريخ و كتب رجالى آمده است.
ابوالفتوح رازى در تفسير بزرگ خود، روض الجنان و روح الجنان فى تفسيرالقرآن، مشهور به تفسير ابوالفتوح، در دو جاى آن گفته كه نسبت به خزاعه دارد: يكى در ذيل تفسير آيه «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا...» (آل عمران (۲): ۱۶۳) در مورد نافع بن بديل كه همراه ابوبراء سيد بنى عامر به نجد فرستاده شد، گويد: و اين مرد (نافع بن بديل) از پدران ما است (تفسير، ج ۹۳، ص ۲۴۵). همو ضمن تفسير آيه «هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوكُمْ...» (الفتح (۴۸): ۲۵) هنگامى كه از حديبيه و بديل بن ورقاء ياد مى كند، مى گويد: و او (بديل) از پدران ما است (تفسير، ج ۱، ص ۲۲۶ ـ ۲۲۵).