بابويه كه هر دو از كتابشناسان شيعه بودند. شهرت ابوالفتوح بيشتر به سبب تفسير او روض الجنان و روح الجنان فى تفسير القرآن، است كه تاريخ تأليف آن بعد از سال ۵۱۰/۱۱۱۶ است. اين تفسير يكى از نخستين آثار جاويد نثر پارسى است و مؤلف در مقدمه كتاب مى گويد كه چون بيشتر مردم عربى نمى دانستند كتاب را به پارسى تأليف كرده، اين كتاب بيشتر جنبه وعظ و تنبيه دارد، اما در عين حال شامل توضيحات ادبى دقيق درباره صرف و نحو و لغت عرب و نيز تعليماتى در استدلال و معانى بيان و شعر و اصول فقه است. ابوالفتوح در ذكر احاديث، خود را محدود به مآخذ شيعه نكرده؛ بلكه از مجموعه هاى احاديث سنى نيز به آزادى استفاده نموده است، ولى در مسائل مورد اختلاف پيوسته از شيعه جانبدارى كرده است. در مسائل كلامى متأثر از از كلام شيعيان همزمان خود است كه در مسائل توحيد و عدل الهى با معتزله همداستان بودند؛ ولى از لحاظ تعريف ايمان و مسئله شفاعت، و البته امامت با ايشان اختلاف داشتند. روض الجنان از لحاظ بافت و محتوى با تبيان شيخ ابو جعفر طوسى دقيقاً شباهت دارد.
ابوالفتوح پنج بار از طبرى ياد مى كند و ظاهراً از تفسير عربى او استفاده كرده است، نه از ترجمه فارسى آن. يك بار هم زمخشرى (با اشاره به سوره ياسين، ۸۰) ياد مى كند.
روض الجنان در تهران نخست در پنج جلد (يكم ـ دوم ۱۳۲۳/۱۹۰۵، سوم ـ چهارم ۱۳۱۵/۱۹۳۸) و سپس در ده جلد (۱۳۲۰/۱۹۴۳) و سرانجام در شش جلد به نام تفسير روض الجنان و روح الجنان (۸۸ ـ ۱۳۸۲/۶۸ ـ ۱۹۶۳) چاپ شده است.
ابوالفتوح كتابى داشته است موسوم به روح الألباب فى شرح الشهاب كه از دست رفته است، و تفسير كتاب شهاب الأخبار محمد بن سلامه قضاعى بوده است. (قس. ذريعه، نجف ـ تهران، ۹۰ ـ ۱۳۵۵ ق، سيزدهم، ۳۴۳ و چهاردهم، ۲۴۷).