اجازه روايت كتاب تبيان گرفت و در سال ۵۰۳ در رى حيات داشت؛ چنان كه مستدرك از كتاب مهج على بن طاووس نقل كرده است.
۲ ـ از مشايخ او شيخ ابوعلى حسن بن محمد فرزند شيخ طوسى است كه او را مفيد ثانى مى گفتند، و در مستدرك گويد: از كتاب بشارة المصطفى معلوم مى گردد كه او در سال ۵۱۵ زنده بود، و در لسان الميزان گويد: ابوعلى در حدود سال ۵۰۰ از دنيا رفت و چون ابوعلى سفر به ملك ايران نكرده است، بلكه در زمان پدرش در بغداد بود و پس از آن منتقل به نجف اشرف شدند، بايد شيخ ابوالفتوح در عراق به خدمت او رسيده و اجازه گرفته باشد پيش از سال ۵۰۰ هجرى.
۳ ـ سوم از مشايخ مؤلف والد او شيخ على بن محمد است كه تاريخ وفات او به دست نيامد و هر جا مؤلف از جدش محمد بن احمد روايت كرده است به توسط والد خود روايت كرده. چنان به نظر مى رسد كه جد مؤلف پيش از آن كه او در خور اجازه و اخذ حديث باشد از دنيا رفته است.
۴ ـ عم والدش ابومحمد عبدالرحمان بن احمد كه شرح حال وى به تفصيل گذشت. چنان كه در فهرست شيخ منتجب الدين است، مؤلف اين كتاب وى را دريافت و از او روايت كرد؛ اما جدّش محمد را درنيافت و پيش از اين گفتيم ابن حجر عسقلانى در لسان الميزان وفات ابومحمد در سال ۴۴۵ نوشته است و اين تاريخ به چند دليل صحيح نيست؛ از جمله روايت مؤلف از وى؛ چون مشايخ مؤلف همه در حدود ۵۰۰ درگذشتند. پس مؤلف خود در ۵۰۰ هجرى جوان بوده است يا كهل در اواسط سن و اگر از عم والد خود ابو محمد روايت كرده و او هم در ۴۴۵ درگذشته باشد، بايد مؤلف در ۵۰۰، پيرمردى سالخورده باشد بيش از هفتاد ساله و از بسيارى از مشايخ خود سالمندتر، و قرائن ديگر هم ذكر كرديم در شرح حال وى.
۵ ـ از مشايخ مؤلف قاضى عمادالدين ابومحمد حسن بن محمد بن احمد