يافته بوده است و ظنّ غالب نيز همين است ـ و اللّه اعلم بحقائق الامور.
ثالثا؛ آنكه ابوالفتوح رازى اين كتاب علاوه بر عدّه كثيره از مشاهير رجال از فقهاء و محدثين و متكلّمين و مفسّرين و نحاة و لغوييّن و علماء عربيّت و ادبا و شعرا از قرون اوليّه اسلام گرفته الى اواخر قرن پنجم كه غالبا در اثناء تفسير از ايشان نام مى برد و به اقوال و آراء و روايات و اشعار ايشان تمسّك مى جويد علاوه بر اشخاص مذكوره از پاره كسانى نيز نام برده كه در اوايل الى اواسط قرن ششم هجرى وفات يافته اند. از جمله فصيحى نحوى و هو ابوالحسن على بن ابى زيد محمّد بن على استرابادى شيعى امامى معروف به فصيحى [١] متوفى در بغداد در ۱۳ ذى الحجه سنه ۵۱۶ ابوالفتوح رازى تفسير خود در تفسير آيه «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ» در سورة النساء (آيه ۲۴) در خصوص حلّيّت متعه در مذهب شيعه گويد:
و از اعلام مذهب اماميان يكى متعه است و مخالفان ايشان را به اين طعنه زنند و ابن سكّرة الهاشمى [٢] گفت در اين معنى:
۰ يا من يرى المتعة من دينهحلاّ وإن كانت بلا مهر ۰
۰ ولا يرى سبعين تطليقةتبين منه ربّه الخدر ۰
۰ من هاهنا طابت مواليدكمفاجتهدوا في الحمد والشّكر ۰
خواجه اديب علىّ بن ابى زيد الفصيحى اين را جواب گفت:
۰ بناتكم يا منكرى متعة الاولىرأوها رضا فى دينهم غير منكرة ۰
۰ إماء وأنتم إن معضتم لقولتىعبيد لهم فيما يرون مسخّرة ۰