و فاضل نحرير سيد جلال الدين محدث (أيّده اللّه ) اجازه ابوالفتوح را در سنه ۵۵۲ از صاحب رياض براى حقير نقل كردند. پس رحلت او متأخر از اين تاريخ است، و دو نسخه ناقص از تفسير او در كتابخانه آستان قدس رضوى عليه السلامموجود است: يكى به تاريخ ۵۵۷ و ديگرى ۵۸۲، كه از نسخه ديگرى كه در تاريخ ۵۵۶ نوشته بوده است استنساخ شده، و از اين دو نسخه معلوم نمى شود مؤلف در تاريخ مزبور در حال حيات بوده است يا درگذشته ـ واللّه العالم.
قاضى نوراللّه شوشترى در كتاب مجالس المؤمنين گويد:
قدوة المفسرين الشيخ ابوالفتوح الحسين بن على احمد الخزاعى رحمه الله از اعلام علماى تفسير و عظماى ادباى انام است. از خاندان فضل و بزرگى و اولاد امجاد بديل بن ورقاء الخزاعى است از كبار صحابه و اكابر خزاعه بوده و سابقاً در مجلس طوايف مؤمنين و مجلس صحابه مخلصين شرح اخلاص بنى خزاعه خصوصاً عبداللّه و محمد و عبدالرحمان پسران بديل مذكور و جانسپارى ايشان در حرب صفين ركاب حضرت اميرالمؤمنين عليه السلاممسطور گشته. و جد او خواجه امام ابوسعيد، كه مصنف كتاب موسوم به الروضة الزهراء فى مناقب الزهراء است، از اعلام زمان خود بوده و عم او [١] شيخ فاضل ابومحمد عبدالرحمان بن احمد بن حسين نيشابورى رحمه الله، از مشاهير روزگار است.
و بالجمله مآثر فضل و مساعى جميله او در تفسير كتاب كريم و ابطال تأويلات سقيم مخالفان اثيم و تعسفات نامستقيم مبتدعان رجيم بر همگنان مخفى نيست و از تفسير فارسى او ظاهر مى شود كه معاصر صاحب كشّاف بوده و بعضى اشعار صاحب كشّاف به او رسيده؛ اما كشّاف به نظر او نرسيده و اين تفسير فارسى در رشاقت تحرير و عذوبت تقرير و دقت نظر بى نظير است.