أجزت للأجل العالم الأخصّ الاشرف... [١] (ادام اللّه توفيقه و تسديده) أن يروى عنّى هذا الكتاب من اوّله الى آخره على الشّرائط المعتبرة فى هذا الباب من اجتناب الغلط و التّصحيف. كتبه الحسين بن على بن محمد ابوالفتوح الرّازى ثمّ النّيسابورى ثمّ الخزاعى، مصنّف هذا الكتاب، فى اواخر ذى القعدة سنة سبع و أربعين و خمسمائة حامدا للّه تعالى و مصليا على النّبى و آله.
اين اجازه را ابوالفتوح در اواخر ماه ذى قعده ۵۴۷ نوشته كه ظاهرا پس از پايان تأليف تفسير بوده است. مسلّم است كه اين اجازه بر پشت نسخه اى نوشته شده كه در زمان خود او نوشته شده و بايد از نسخه هاى اصيل و آغازين تفسير بوده باشد. سپس همان يادداشت بر پشت نسخه مورّخ ۹۸۰ يا نسخه دومى كه اين نسخه از روى آن استنساخ گرديده نقل شده است.
از روى قرينه مى توان يقين داشت كه تفسير ابوالفتوح در ۵۴۷ يا سالى چند پيش از آن به پايان رسيده و خود او نيز در اين سال در قيد حيات بوده است.
اجازه ديگر بر پشت برگ اول نسخه اى از رجال نجاشى، متعلق به كتابخانه آقاى فخرالدين نصيرى امينى به شماره ۱۲۱ ثبت شده كه نسخه اى است با تاريخ كتابت ۹۸۲ به خط شخصى به نام حسن بن غالب البراقى. نصّ آن اجازه به نقل از مقدمه جلد اول تفسير گازر (ص ل) به شرح زير است:
حكاية ما وجد على الأصل المنقول منه هذا الفرع:
سمع هذا الكتاب منّى بقراءة من قرأ الولد النّجيب تاج الدين ابوجعفر محمد بن الحسين بن علىّ بن محمد (ادام اللّه توفيقه) و قد اجزت له روايته عنّى و رواية ما يصحّ عنده من مجموعاتى و مسموعاتى على الشرط المعلوم فى