كه در مرز حرم واقع شده و تا مكه نه ميل فاصله دارد. قريش، كه از حركت پيامبر صلى الله عليه و آلهبا خبر شدند، تصميم گرفتند از ورود مسلمانان به مكه جلوگيرى كنند و در جايى به نام «بَلْدَح» اردو زدند و چهار يا پنج سفير به تناوب نزد پيامبر صلى الله عليه و آلهفرستادند كه از جمله بديل بن ورقاء بود. هر يك از سفيران، پس از بازگشت به نزد قريش، از قول پيامبر صلى الله عليه و آله مى گفتند: محمد آهنگ جنگ ندارد؛ وليكن قريش باور نمى كردند؛ تا اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله جهت بررسى اوضاع، رسولى به مكه فرستاد. قريشيان او را محبوس نمودند و شهرت دادند كه او را كشته اند. اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و دلتنگ گرديد و در زير درختى نشست و با مردم بيعت كرد (بيعت رضوان). خبر اين بيعت به قريشيان رسيد و دانستند كه پيامبر صلى الله عليه و آله آهنگ جنگ نموده است. پس سهيل بن عمرو را پيش پيامبر صلى الله عليه و آله فرستادند و تقاضاى صلح نمودند؛ بدين گونه كه: پيامبر امسال به مدينه بازگردد و سال آينده بيايد. سهيل آمد و پيشنهاد صلح را عرضه داشت و پذيرفته شد. على بن ابى طالب عليه السلام صلح نامه را نوشت و توافق كردند كه ده سال جنگ در ميان مردم موقوف گردد، و مردم در اين ده سال در امان باشند و دست از يكديگر بردارند. پس از امضاى قرار داد، خزاعيان برخاستند و با پيامبر صلى الله عليه و آله عهد و پيمان بستند. بنوبكر با قريشيان هم پيمان شدند!
بدين ترتيب بديل و خزاعه در اين جريان دو يار خود را نشان داده اند و در دومين بار، كشش ميل باطنى به پيامبر و اسلام به خوبى آشكار شده است، و دور نيست كه شيخ خزاعه در همين حادثه اسلام آورده باشد.

۳ ـ فتح مكه

يكى از مهمترين اسباب و عوامل فتح مكه بديل و خزاعه بوده اند. حضور و تأثير خزاعيان در اين امر به خوبى نمايان است: پس از «صلح حديبيه» قريش در سال هشتم