شاهزاده محمد تقى ميرزا ركن الدوله به تصحيح تفسير ابوالفتوح مشغول شد، اما آن را ادامه نداد و دنباله كار را ملا داوود گرفت (بهار، ۲/۳۹۱ ـ ۳۹۲، حاشيه؛ محدث، تعليقات، ۱/۱۶۳ ـ ۱۶۴) و به اين ترتيب دو مجلد از تفسير در عهد مظفرالدين شاه در ۱۳۲۳ ق منتشر شد. چاپ دنباله آن سالها به تعويق افتاد؛ تا آنكه به دستور على اصغر حكمت و با همت نصراللّه تقوى با انتشار سه جلد ديگر آن در سالهاى ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۵ ش، چاپ آن با مؤخره محمد قزوينى به پايان رسيد. همين چاپ يك بار ديگر با تصحيح و حواشى مهدى الهى قمشه اى در ۱۳۲۰ ـ ۱۳۲۲ ش و آخر بار با تصحيح و حواشى ميرزا ابوالحسن شعرانى در ۱۳۸۲ ق انتشار يافته است. وجه مشترك اين چاپها آن است كه از روى نسخه اى واحد صورت گرفته و تقريباً با هيچ نسخه اى مقابله نشده است (ياحقى، مقدمه، ۶۶). آخرين دوره چاپ تفسير كه بنا به سنت و تقسيم بندى خود ابوالفتوح به بيست جلد تقسيم شده است، به كوشش ياحقى و ناصح و با در نظر گرفتن شيوه هاى علمىِ تصحيح از ۱۳۶۵ش در مشهد آغاز شده و تاكنون چند جلد آن انتشار يافته است. در اين چاپ متأسفانه مصححان ضبط و قرائت آيات قرآنى را از صورت اصلى خود در تفسير تغيير داده و بر قرائت حفص از عاصم انطباق داده اند كه ناگزير تفاوتهايى را بين معانى آيات با متن پيش آورده است. (نك: همان، ۷۰)
در باب تأثير روض الجنان بر تفاسير بعدى بايد گفت تأثير آن بر جلاء الاذهان يا تفسير گازر آشكار است؛ چندان كه تفسير اخير را بايد در واقع خلاصه روض الجنان دانست (محدث، مقدمه بر تفسير، «يا»). اما صاحب جلاء الاذهان هيچ جا به روض الجنان و اين موضوع كه تفسير او در حقيقت چكيده كار ابوالفتوح است، اشاره اى نمى كند (همان، «يب»). ملا فتح اللّه كاشانى نيز اساس تفسير خود موسوم به منهج الصادقين را بر تفسير گازر نهاد و به اين ترتيب روض الجنان يك بار ديگر در قالبى تازه ارائه شد (همان، «لز»؛