گذشته از اينان كه در عصر حضرت ختمى مرتبت صلى الله عليه و آله و ائمه طاهرين عليهم السلام هر كدام از ناموران رجال اسلام و شيعه بودند، در قرون بعدى نيز علماء و فقهاء و دانشمندان بزرگى را در ميان اجداد و اعمام ابوالفتوح مى بينيم كه به ذكر نام چند تن از آنها مبادرت مى ورزيم:
جد دوم ابوالفتوح، احمد بن حسين خزاعى نيشابورى ساكن رى، دانشمندى معتبر و از شاگردان سيد رضى و سيد مرتضى و شيخ طوسى، و مؤلف كتاب أمالى، در چهار مجلد، عيون الأحاديث، روضه در فقه، مفتاح در اصول و مناسك بوده است. برادر او، محسن بن حسين نيز، شيخ ثقة و حافظ و در «رى» واعظ بوده است. كتاب أمالى در حديث، كتاب سِيَر، كتابى در اعجاز قرآن، كتاب من كنت مولاه از تأليفات اوست. همچنين فرزند احمد بن حسين، عبدالرحمن بن احمد، يعنى عموى جد ابوالفتوح معروف به مفيد نيشابورى، پيشواى علماى شيعه رى متوفا به سال ۴۴۵ ق و مردى حافظ [١] و واعظ بوده و در شرق و غرب عالم به سير و سياحت پرداخته و در محضر استادان بزرگى، از مخالف و مؤالف، استماع حديث كرده است.
او نيز از شاگرد سيد مرتضى و سيد رضى و شيخ طوسى است. كتاب أمالى، سفينة النجاة در مناقب اهل بيت عصمت، كتاب علويات، و رضويات و عيون الأخبار و متفرقاتى در وعظ از آثار قلمى اوست. ابن حجر عسقلانى، دانشمند بزرگ اهل تسنن، شرح حال او را آورده و از ابن ابى طى نقل مى كند كه او گفته است: عبدالرحمن بن احمد نيشابورى، داناترين و بصيرترين مردم به حديث و رجال حديث بود. گويند در