پدران خود به زيارت ابوالفتوح عجلى شافعى مى رفتند، و گمان مى كردند جناب شيخ ابوالفتوح رازى است و حال آن كه قطعا مزار آن جناب در رى است.
و صاحب لؤلؤ اسم شيخ ابوالفتوح را احمد نوشته، و اين اشتباه است؛ چنانچه در كشف الظّنون عن اسامى الكتب و الفنون [١] مى نويسد كه: ابوالفتوح احمد بن على، سواى ابوالفتوح معروف است. و او برادرزاده شيخ مذكور است؛ كما نصّ فى اجازة الكبير. و معاصر جاراللّه ابوالقاسم محمود بن عمر بن محمّد بن عمرو زمخشرى صاحب كشّاف بوده. و وفات صاحب كشّاف در سنه ۵۲۸ از هجرت بوده، و بنابر خبرى ۵۳۸ و در همان زمان يا قدرى قبل كه ۵۲۰ بوده باشد يا بعد كه چهل بوده باشد، شيخ ابوالفتوح وفات كرده. از علماى مروّج رأس مأة خامسه بود. و برخى او را از تلامذه حسن بن حسين بن حسن بن حسين بن بابويه قمّى نوشته اند. قبر شريفش در صحن حضرت امام زاده حمزة بن امام موسى كاظم عليه السلامدر جوار حضرت آل محمّد ابوالقاسم عبدالعظيم بن عبداللّه القافة بن علىّ الشّديد بن حسن الامير بن زيد الجواد بن امام حسن المجتبى بن اميرالمؤمنين عليه السلام كه جلالت آن حضرت اجلى من القمر، مناقبش اكثر من المدر است.
و درباره آن حضرت كتب كثيره تأليف شده اخبار العظيمية شيخ صدوق رحمه الله، و رساله صاحب بن عباد، ترجمه صدرالمتألّهين ملاّصدرا شارح اصول كافى، كتاب روح و ريحان و جنّة النّعيم، و كتاب تحفة العظيميّة و اخبار العظيميّة و خصائص العظيميّه است كه اين اقلّ سه كتاب اخير را به شكرانه نعمات آن حضرت كه از هفتصد سال قبل ابا عن جدّ از خدّام والامقامش محسوب مى شوم، و به ترويج شريعت مطهّره در اين آستانه مقدّسه مشغول بوده ايم. و فعلاً بحمد اللّه تعالى به ترويج شريعت