لقب او جمال الدين، نام و نسب او حسين بن على بن محمد بن احمد خزاعى بود. وى بزرگ ،اما با سعادت و پيشواى مفسرين، ترجمان كلام اللّه مجيد و صاحب روض الجنان در تفسير قرآن است؛ همان تفسيرى كه حاوى هر چيزى است كه جانها به آن اشتهاء دارند و چشم ها از آن لذت مى برند و شخص فقيه، مفسر، مورخ، واعظ و غيرهم از آن برخوردار مى شوند.
خداى اين مرد رحمت كند كه از جليل ترين خاندان هاى علم به شمار مى رفت. حسب و نسبش، چنان كه در تفسير خود تصريح كرده، به نافع بن بديل بن ورقاء خزاعى منتهى مى شود.
جد وى كه محمد بن احمد باشد، جد جدش كه احمد باشد، عموى پدرش عبدالرحمن كه به مفيد ثانى مشهور بود، پسرش كه محمد بن حسين بود، و پسر خواهرش كه احمد بن محمد بود، همگى از علماء و فضلاء محسوب مى شدند. اين مرد را خداى بيامرزد كه معدن و اصل و ريشه علم بوده آرى: