به طورى كه ابوالفتوح در آغاز تفسير پارسيش اشاره مى كند معلوم مى شود تفسير ديگرى به زبان تازى داشته، ليكن من به تمام آن دست پيدا نكردم.
آرى شيخ عبدالجليل رازى در يكى از آثارش مى نويسد: شيخ امام ابوالفتوح رازى بيست مجلد تفسير نگارش داده، و چنان اهميت پيدا كرده كه دلهاى دانشمندان نحرير عاشقانه بدان متوجه گرديده. از ظاهر تفسير استفاده مى شود حداكثر مجلدات تفسير از اصل عربى آن اقتباس شده؛ زيرا تفسير فارسى كه تقريباً مشتمل بر صد و بيست هزار بيت و يا دو برابر اين عده بوده، بديهى است چنين عددى كافى است كه چهار مجلد كتاب بدان اختصاص پيدا كند نه آنكه بيست مجلد كتاب را براى اين مقدار بيت اختصاص دهند. و ما از خدا آرزومنديم تا ما را به تحصيل اين كتاب توفيق دهد و به مطالعه آن موفق بدارد. بمنّه وجوده.
قاضى در پايان مطالب مزبور اظهار داشته: از برخى موثقان شنيديم مرقد شريف ابوالفتوح در اصبهان است. انتهى. مؤلف گويد: بر اثر اينكه قاضى به تفسير مزبور دسترسى پيدا نكرده مرتكب چنين توجيه ناحق گرديده، با آنكه تفسير پارسى نامبرده در بيست مجلد موضوعى است كه ابن شهرآشوب و منتجب الدين كه از شاگردان وى بوده اند بدان تصريح كرده اند، علاوه لازم نيست اجزاء كتابى عرفا برابر و يا در خور عدد ابيات آن باشد، چنانچه تفسير مجمع البيان كه مشتمل بر مقدار مزبور است و مجلدات آن كه طبق ترتيب مؤلف است در ده مجلد است، بلكه بايد گفت طبق اظهاريه صاحب رياض چنانچه از مجلسى هم نقل كرده انتساب تفسير عربى به ابوالفتوح احتمال بى اساسى است. [١]