تصوف داشته است.
و بعضى از متأخران علما، تفسير ديگرى كه به عربى تأليف شده، از آثار ابوالفتوح ياد كرده اند و خود او در آغاز تفسير كبيرش به يارانش وعده داده، تا دو تفسير از جهت آنان تأليف نمايد: يكى به پارسى و ديگرى به تازى، و او تفسير پارسى را به تفسير تازى مقدم داشته است، و به ظاهر تفسير عربى را نيز تأليف كرده است. [١]
مؤلف گويد: رساله حسنيه (به ضم حاء) غير از رساله حَسَنيه (به فتح حاء و سين) است و آن رساله اى است كه از يكى از متأخران، كه درباره اصول الدين و عبادات تدوين شده، به نام آقا حسن وزير مازندران تأليف كرده است. [٢]
مؤلف، پس از مطالب مربوط به آثار ابوالفتوح مى نويسد: در نسب شيخ ابوالفتوح اشكالى به شرح زير احساس مى شود؛ زيرا شيخ منتجب الدين در فهرست خود يك بار نيست او را، به نحوى كه از او ياد كرديم؛ نقل مى كند و بار ديگر، در ذيل ترجمه شيخ ثقه ابوبكر احمد بن حسين بن احمد نيشابورى خزاعى نزيل رى، به همان طريق مى نگارد كه ما در هنگام نام بردارى از او نوشتيم؛ يعنى لفظ «ابن احمد» را اضافه كرده