استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٧ - فصل چهلم امر به معروف و نهى از منكر

عراقى است كه مردم كويت را مى‌كشند، ولى من به حرف او اعتنايى نكردم و به اطاق رفته به نماز ايستادم. در اين هنگام آن سرباز با اسلحه گرم او را زد به طورى كه خون از بدن او جارى شد ولى هنوز به زمين نيفتاده بود كه من از ترس جان خود و خانواده آماده دفاع شدم و به او حمله كردم، از نظر شرعى اين دفاع چگونه بوده است؟

جواب: اگر آن سرباز مهاجم قصد جان يا مال شما يا فرزندانتان را داشته، دفاع با هر وسيله‌اى جايز بوده است و خون او هدر است.

سؤال ١١٦٥- اگر يك طايفه از شيعيان بر طايفه ديگر حمله مسلحانه نمايد بطورى كه خوف جان، مال و ناموس عدّه‌اى در آن باشد، آيا بر طايفه ديگر دفاع واجب است؟

جواب: آنها حق دارند از خود دفاع كنند ولى بايد نهايت كوشش را براى جلوگيرى از اين گونه درگيريها به عمل آورند تا كار به خونريزى نكشد.

سؤال ١١٦٦- با توجّه به مسأله فوق اگر افراد يا مسئولين يكى از جناحها (در حالى كه اسلحه با خود حمل نمى‌كرده و قاتل كسى هم نبوده) توسّط جناح ديگر ترور گردد حكم قاتل و مقتول چيست؟

جواب: هر كس، مؤمنى را عمداً به قتل برساند حكم او قصاص است ولى قصاص بايد به وسيله حاكم شرع يا نماينده او انجام شود.

سؤال ١١٦٧- پس از بيرون رفتن استعمار انگلستان از شبه قاره هند و تقسيم آن به ايالت مسلمان‌نشين جامو و كشمير، بر خلاف مقرّرات تقسيم و خواست مسلمانان، اين منطقه در نتيجه زورگويى و لشكركشى زير سلطه هند درآمد. مسلمانان براى حفظ مذهب، فرهنگ، ناموس و آزادى خود عليه متجاوز، قيام كرده‌اند و در اين مبارزه به بدترين مصائب از جمله قتل عام، شكنجه، اسارت و غارت و حتى ... گرفتار شده‌اند، آيا كشته‌شدگان مسلمانان در اين مبارزه شهيدند و اين حركت جهاد محسوب مى‌شود؟