استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩ - فصل چهلم امر به معروف و نهى از منكر

غربى از آنها از جمله اين قرائن است. بنابراين در چنين شرايطى نمى‌توان با آنها به عنوان گروهى كه مى‌خواهند در اين مملكت زندگى مسالمت‌آميز داشته باشند نگاه كرد و آنها در واقع محارب هستند.

سؤال ١١٧٢- آيا جايز است كه مسلمانى، كشورهاى غير اسلامى را وطن خود قرار دهد؟ آيا اين تعرّب بعد الهجره نيست؟

جواب: اگر از كفر و فساد در امان است اشكال ندارد و اين مصداق تعرّب بعد الهجره نيست، به خصوص اين كه بتواند كم‌كم با قول و فعل خود در آنجا مبلّغ اسلام باشد.

سؤال ١١٧٣- آيا سفر به كشورهاى كفر و فساد براى ادامه تحصيل با احتمال ضعف دين خود يا همسر يا يكى از فرزندان، يا بى‌اعتنايى در بعضى از فرايض يا متأثر شدن به اخلاق و عادات آنها، جايز است؟

جواب: در فرض مسأله خالى از اشكال نيست.

سؤال ١١٧٤- آيا پناهنده شدن به كشورهاى كفر به خاطر اين كه كارى در وطن خود گير نمى‌آورد جايز است؟

جواب: اگر ضرورتى ايجاب كند و متأثر به آداب حرام آنها نشود، اشكالى ندارد.

سؤال ١١٧٥- آيا سفر به كشورهاى غير مسلمان براى گذراندن تعطيلات و استراحت و اطّلاع بر فرهنگ آن كشورها، با احتمال وقوع در حرام يا ضعف اعتقادات خود يا همسر يا فرزندان يا متأثر شدن از اخلاق مردم آن مملكت جايز است؟

جواب: همان طور كه گذشت اگر اين احتمال يك احتمال عقلايى باشد جايز نيست.

سؤال ١١٧٦- آيا جايز است كه مسلمان به بلاد كفر و فساد مهاجرت كند و در آنجا كار كند و تخصّص و فنّ خود را در اختيار كفّار قرار دهد؟