دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ٣٤ - علم رجال و علم حديث
١. انواعى كه تنوّعشان مبتنى بر احوال عارض بر سند (مانند: انقطاع، اتّصال، ارسال، ضعف و ...) است. اين انواع، به منزله قواعدى كلّىاند كه مصاديق آنها را بايد با مراجعه به علم رجال، تعيين كنيم. براى مثال: در تعريف نوع مُسند گفته شده حديثى است كه سلسله سند آن، در جميع مراتب تا به پيامبر صلى الله عليه و آله مذكور و متّصل باشد.
واضح است كه براى اطمينان يافتن از اتّصال سند، مىبايد طبقه راويان مذكور در سند و مشايخ و شاگردان آنها مورد بررسى قرار بگيرند و اين، كارى است كه در علم رجال بدان پرداخته مىشود.
در تعريف نوع مُرسل نيز گفته شده حديثى است كه در سند آن، «تابعى» بگويد: «قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كذا»، و حديث مرسل، حديثى ضعيف است. روشن است كه براى دانستن مصاديق احاديث مرسل، بايد به علم رجال مراجعه شود؛ زيرا در علم رجال گفته مىشود كه چه كسانى تابعى بودهاند.
عنوانهاى اين دسته از انواع مرتبط با علم رجال عبارتاند از: ١. شناخت حديث صحيح؛ ٢. شناخت حديث حَسَن؛ ٣. شناخت حديث ضعيف؛ ٤. شناخت مسند؛ ٥. شناخت متّصل؛ ٦. شناخت مُرسل؛ ٧. شناخت منقطع؛ ٨. شناخت مُعضل؛ ٩. شناخت تدليس و حكم مدلّس؛ ١٠. شناخت شاذ؛ ١١. شناخت حديث مُنكَر؛ ١٢. شناخت اعتبار و متابعات و شواهد؛ ١٣. شناخت حديث معلَّل؛ ١٤. شناخت حديث مضطرب؛ ١٥. شناخت حديث موضوع؛ ١٦. شناخت احاديثى كه در سند آنها تصحيف واقع شده است؛ ١٧. شناخت احاديث مُرسلى كه ارسال آنها مخفى است.
دسته دوم از انواعى كه با علم رجال مرتبطاند، انواعى است كه به منزله آموزههاى مسائل علم رجال به شمار مىآيند. اين انواع به ما مىآموزند كه در علم رجال و كتابهاى رجالى بايد به دنبال شناخت چه مسائلى باشيم تا بتوانيم مصاديق