دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٠٥ - گفتار سوم توثيق عام صحابيان

سنّت را باطل كنند، در حالى كه جرح بر خود اينان، سزاوارتر است و آنان در باطن كافرند.[١]

علاوه بر آيات و رواياتى كه به نقل برخى از آنها پرداختيم، ابن عبدالبر (م ٤٦٣ ق) و ساير علماى متأخّر از وى، اجماع اهل حق از مسلمانان (يعنى اهل سنت و جماعت از ديدگاه خودشان) را بر عدالت جميع صحابيان، حكايت كرده‌اند.[٢] و امام الحرمين- كه وى نيز يكى از ناقلان اجماع بر عدالت صحابه است- در بيان علّت عدم فحص و جستجو از عدالت صحابيان گفته است:

همانا صحابيان، ناقلان شريعت‌اند. پس اگر توقّف در روايات آنان ثابت گردد، هر آينه، شريعت اسلام منحصر به عصر رسول اكرم خواهد شد و به ساير اعصار و زمان‌ها ادامه نمى‌يابد.[٣]

و ابن حجر در مقدّمه الإصابة گفته است:

بزرگ‌داشتن و اكرام صحابيان- ولو آن كه اجتماع آنان در نزد پيامبر صلى الله عليه و آله به مدّت كمى بوده باشد- امرى مقرّر و ثابت نزد خلفاى راشدين و ديگران بوده است.[٤]

وى سپس به عنوان شاهدِ بر اين مدّعا، با اسنادى معتبر از ابو سعيد خدرى- خبرى را نقل مى‌كند كه مضمون آن، پرهيز عمر از عقاب و حتى سرزنش باديه‌نشينى است كه به نكوهش و دشنام انصار، سخن گفته بود و علّت اين كار- چنان كه از خود عمر در اين خبر نقل گرديده- توفيق صحبت و ملاقات آن‌

[١]. الكفاية فى علم الرواية، ص ٤٩.

[٢]. ر. ك: الإستيعاب، ج ١، ص ١٩.

[٣]. فتح المغيث، السخاوى، ج ٣، ص ٩٤؛ تدريب الراوى، ج ٢، ص ١٢٥.

[٤]. الإصابة فى تمييز الصحابة، ج ١، ص ١١.