عدل الهى - رکنی لموکی، محمد تقی - الصفحة ١٠٨

درخواست شفاعت از پيامبر (ص): قرآن كريم كسانى را كه در دنيا درخواست استغفار پيامبر (ص) را رد مى‌كنند، به سختى خطاب قرار مى‌دهد و مى‌فرمايد كه خداوند هرگز آنان را نمى‌بخشد. «١» با توجه به اينكه استغفار پيامبر (ص) در دنيا هم نوعى شفاعت به شمار مى‌رود و استغفار آن حضرت درباره كسانى كه حاضر نيستند از او درخواست استغفار و شفاعت كنند قبول نمى‌شود، مى‌توان استفاده كرد كه منكر شفاعت هم مشمول شفاعت، واقع نمى‌شود. «٢» على (ع) در همين باره مى‌فرمايد:
مَنْ كَذَّبَ بِشَفاعَةِ رسولِ اللَّهِ لَمْ تَنَلْهُ. «٣» عدل الهى ١١٢ فهرست منابع‌ كسى كه شفاعت رسول خدا را تكذيب كند، شفاعت آن حضرت (ص) به او نمى‌رسد.
دوستى اهل بيت (ع): قرآن كريم بر دوستى اهل بيت (ع) تاكيد فراوان دارد، چنان كه مى‌فرمايد:
قُل لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى‌ (شورى: ٢٣)
[اى پيامبر] بگو به ازاى آن [رسالت‌] من از شما مزدى نمى‌خواهم، مگر دوستى خويشاوندان [: اهل بيت (ع)].
امام صادق (ع) در توضيح آيه هشتاد و هفت سوره مريم كه پذيرش شفاعت را مشروط به پذيرش عهد و پيمان نزد خداوند كرده است، مى‌فرمايد:
لا يَشْفَعُ وَ لا يُشْفَعُ لَهُمْ و لا يُشَفَّعوُنَ الّا مَنْ اذنَ لَهُ بِولايَةِ اميرِالْمومنَين وَ الْائِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ فَهُوَ الْعَهْدُ عِنداللّهِ. «٤» كسى شفاعت نمى‌كند و براى كسى شفاعت نمى‌شود و از كسى شفاعت پذيرفته نمى‌شود مگر آنكه ولايت اميرمومنان و فرزندان معصوم او را دارا باشد و اين «عهد» ى نزد پروردگار است.
از سوى ديگر، آزردن خاندان پيامبر (ص) نيز آدمى را از شفاعت محروم مى‌سازد؛ چنان كه رسول الله (ص) مى‌فرمايد:
اذا قُمتُ الْمَقامَ الَمحْموُد تَشَفَّعْتُ فِى اصْحابِ الكَبائرِ مِنْ امَّتى فَيُشَفِّعُنِى اللّهُ فيهِمْ وَ اللَّهِ لا تَشَفَّعْتُ فِيمَنْ آذَى ذُرِّيَّتِى. «٥»