وَإِذِ ابْتَلَى‌ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَاماً ... (بقره: ١٢٤)
و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد، [خدا به او] فرمود: من تو را پيشواى مردم قرار دادم.
همين معنا در روايات نيز ديده مى‌شود. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
انّ اشدَّ الناسِ بلاء الانبياءُ. «١» پيامبران بيش از همه سختى و بلا را مى‌چشند.
د. كرامت اوليا آخرين فلسفه‌اى كه در كلام اميرالمومنين (ع) درباره بلايا ذكر شده آن است كه اين گونه حوادث وسيله‌اى هستند تا اوليا خدا به مراتب كرامت و عزت برسند. اين مقام از گذر صبرى به دست مى‌آيد كه صالحان در برابر بلايا از خود نشان مى‌دهند. آنان راضى اند به رضاى خدا و خشنودند از آنچه مشيت الهى است. چون مى‌دانند كه در معرض آزمايش اند، صبر بر بلا آنان را به مقام باكرامتان مى‌رساند و آنان نزد خداوند، بس گرامى و با عزت اند. پيامبر (ص) فرمود:
ما كَرُمَ عبدٌ على اللّهِ الّا ازدادَ عليهِ البلاءُ. «٢» بنده‌اى نزد خدا گرامى نشد، مگر آنكه بلا و گرفتارى او فزونى يافت.