فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٥٧ - مبحث دوم ممنوعيت شيوههاى وحشيانه

اطلاعات مى‌باشد كه در واقع با استفاده از روشهاى ناجوانمردانه انجام مى‌گيرد و با فعاليتهاى نيروهايى كه علناً وظيفه جمع‌آورى اطلاعات را انجام مى‌دهند متفاوت مى‌باشد. مشخصه عمده جاسوس در دو چيز خلاصه مى‌شود نخست، اختفاء و دوم، دستگيرى در قلمرو عملياتى كشور متخاصم در حال ارتكاب جاسوسى.

١٠. كليه سلاحهاى تخريب و كشتار جمعى:

اين نوع سلاحها شامل كليه ابزار كشتارى است كه قادر بر عمل هوشمندانه نيست و بدون تفكيك افراد نظامى از افراد غير نظامى كشتار مى‌كند و بدون تبعيض، مناطق نظامى و غير نظامى را تخريب مى‌سازد.

١١. جنگ شهرها:

ممنوعيت جنگ شهرها به معنى تفكيك بين شهرهاى بى‌دفاع و شهرهاى با دفاع نمى‌باشد كه در حقوق جنگ كلاسيك در آغاز قرن بيستم بدان اهميت داده مى‌شد و نيز تنها به معنى ايجاد مناطق امنيتى خاص و يا حفاظت از آثار فرهنگى كه امروز بدان تأكيد مى‌شود نيست، بلكه به طور عام شامل كليه شيوه‌هايى است كه در حمله به شهرهاى غير نظامى به صورت كشتار و تخريب كور به كار بسته مى‌شود و موجب كشته شدن افراد غير نظامى و تحريب مراكز صنعتى، كشاورزى، ادارى، خدمات عمومى، آموزشى، پژوهشى و فرهنگى مى‌گردد.

١٢. اشغال نظامى بدون قرارداد مرضى‌الطرفين:

در هر جنگى ممكن است نيروهاى يكى از متخاصمين وارد سرزمين حريف گردد و مناطقى را به اشغال خويش درآورد.

در ديدگاه فقهى اين عمل بايد توأم با عقد قرارداد بر ادامه اشغال گردد. زيرا اشغال نظامى همراه با يك سلسله اقدامات قهرى و اجتناب‌ناپذير است كه تعيين حدود مجاز آن تنها با قرارداد مرضى‌الطرفين امكان‌پذير مى‌باشد. اين قرارداد مى‌تواند دو يا چند جانبه و يا بين‌المللى باشد.

مبحث دوم: ممنوعيت شيوه‌هاى وحشيانه

فرماندهى رزمندگان اسلام با ورود به سرزمين دشمن و اشغال و تصرف مناطقى كه در حاكميت دشمن بوده است ملزم به عقد قرارداد ذمه يا مهادنه و يا صلح مى‌باشد كه