فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٢٥ - مبحث دوم نظام امامت و مديريت جهاد

٢٠. شناخت دقيق در مورد نيروهاى تحت فرماندهى وكليه پرسنل نظامى.

٢١. انتخاب بر پايه صلاحيت، كاردانى و تقوى.

٢٢. كتمان عيوب و نقطه ضعفهاى نيروهاى تحت فرماندهى.

٢٣. داشتن شخصيت (نه خود محورى و نه خود باختگى).

٢٤. اتكاء بر تحقيق و عدم اعتماد به شايعات و نقل قولها.

٢٥. دقت در كليه امور و روا نداشتن مسامحه و سهل‌انگارى نكردن در هيچ امرى.

٢٦. احترام به فكر و رأى ديگران و مشورت نمودن در امور.

٢٧. منفصل نمودن ناصالحان از امور به نيكى و حفظ السّر.

٢٨. وقار و هيبت، نه تكبر.

٢٩. اجتناب از مهمل‌گويى و سخنان لغو بيهوده.

٣٠. تواضع عاقلانه نه اذلال و خوارى.

٣١. تشويق وايجاد حركت و پويايى.

٣٢. اصلاح خطاها و لغزش‌هاى ديگران.

٣٣. عفو و پذيرفتن عذر خطاكاران.

٣٤. اجتناب از گزافه گويى و تملق.

٣٥. اجتناب از تملق شنوى و ممانعت از تملق‌گويى ديگران نسبت به او.

٣٦. سرعت در كارها و استفاده از تماميت وقت.

٣٧. خوددارى از عجله و ميانه‌روى در اقدام به كارها.

٣٨. اجتناب از انتقادهاى كسل كننده و دلسردكننده.

٣٩. نظارت دقيق و تا آنجا كه ممكن است شخصا "عهده‌دار نظارت و حضور در مجارى امور نظامى.

٤٠. خوددارى از كارهاى نفرت‌آور.

٤١. جلب اعتماد از طريق صداقت وامانت.

٤٢. مسؤوليت خواهى از ديگران و خود را مسؤول در برابر ديگران دانستن.

٤٣. ايجاد رابطه معنوى وتعميق پيوندها.

٤٤. ايجاد تفاهم به منظور انتقال سريع مسائل به كليه نيروهاى تحت فرماندهى.